Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Αριστοτέλης: τι σημαίνει φιλοσοφώ;



[το πρόγραμμα του Συνεδρίου μετά την ανάρτηση] 

Αριστοτέλης
384-322 π.Χ


Φιλοσοφία και μέθοδος


§1

Ι. Η κατανόηση του έργου του Αριστοτέλη συνδέεται άρρηκτα με τη ζωή του και με τις γενικότερες συνθήκες της εποχής του. Από μια γενική άποψη τούτο ισχύει για κάθε μεγάλο διανοητή. Στην περίπτωση ωστόσο του Αριστοτέλη ισχύει έτι περισσότερο, καθώς τα βήματα της συνολικής του ανάπτυξης είναι εμφανή μέσα στα έργα του και οι πιο καθοριστικές στιγμές του βίου του δεν αποτελούν ασύμβατες ευθείες με τις θεμελιώδεις κατευθύνσεις της φιλοσοφικής του σκέψης. Γεννημένος στα Στάγειρα της Χαλκιδικής και σύγχρονος του Δημοσθένη επρόκειτο να ζήσει σε μια περίοδο της ιστορίας, όπου το κράτος της Μακεδονίας επιχειρούσε να επεκτείνει την ηγεμονία του σε ολόκληρη την Ελλάδα. Δυνάμει αυτού του δεδομένου, στην κάτω Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα τα πνεύματα διίσταντο: οι μεν, η φιλομακεδονική πτέρυγα, έβλεπαν την ηγεμονική παρουσία των Μακεδόνων ως την πιο πρόσφορη δυνατότητα για ένωση όλων των Ελλήνων και την ενιαία αντιμετώπιση των βαρβάρων, οι δε –η αντιμακεδονική πτέρυγα– ως ξένη επικυριαρχία. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης συνδύαζε Μακεδονική καταγωγή και ελληνική παιδεία. Οι αντιμακεδονικές ενίοτε διαθέσεις στην Αθήνα δεν δημιουργούν πάντοτε αίσθημα ασφάλειας στον Αριστοτέλη κατά τη μακρά παραμονή του εκεί.


ΙΙ. Σε ηλικία ήδη δεκαοκτώ ετών έρχεται στην Αθήνα και φοιτά στην Πλατωνική Ακαδημία, όπου έμελλε να παραμείνει ως το θάνατο του Πλάτωνα. Η φοίτησή του στη σχολή δεν ήταν μια τυπική παρουσία ενός φοιτητή και μια κοινή παρακολούθηση μαθημάτων φιλοσοφίας, αλλά συνδέθηκε με την εκπληκτική στοχαστική του παρουσία και ξεχωριστή συμμετοχή στην παραγωγή των φιλοσοφικών ιδεών της Ακαδημίας. Παρότι δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τις γενικότερες δραστηριότητές του και το ρόλο που πιθανόν να είχε διαδραματίσει στη σχολή, είναι γεγονός ότι η συμβολή του ήταν αντίστοιχη προς την ακατανίκητη δύναμη του μυαλού του. Ο Πλάτων τον αποκαλούσε, κατά την παράδοση, νου για την οξύνοιά του και αναγνώστη γιατί ήταν συστηματικός αναγνώστης. Η παραδειγματική προσήλωσή του στο κοινό πνεύμα της Πλατωνικής Ακαδημίας δεν τον εμπόδιζε να εμφανίζει και να αναπτύσσει βαθμιαία έναν ισχυρό κριτικό λόγο απέναντι σε συγκεκριμένες πτυχές του Πλατωνικού φιλοσοφείν εντός της σχολής. Εξάλλου, η ανεξαρτησία σκέψης αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της συγκεκριμένης σχολής, αλλά και  των υπαρχόντων τότε φιλοσοφικών σχολών. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης, από φοιτητής ακόμη της σχολής, αλλά και μετέπειτα ως διδάσκων, αναγνώριζε το μεγαλείο της Πλατωνικής σκέψης και μάλιστα με τρόπο, που να εμπνέεται στη χάραξη αυτόνομης ερευνητικής πορείας με τις αναγκαίες εκάστοτε διαφοροποιήσεις ή και αντιθέσεις προς τον δάσκαλο.                                   

§2

Ι. Ο Αριστοτέλης ακολουθούσε τον ακόλουθο τρόπο εργασίας και οργάνωσης της σκέψης του: πρώτα-πρώτα μελετούσε επιμελώς τις απόψεις, τις θέσεις, τις γνώμες, τις θεωρίες των προγενέστερων αυτού διανοητών. Θεωρούσε πως κάθε ιστορικά πρότερη άποψη περιέχει κάτι το αληθές, που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, περαιτέρω μελέτης και διαφύλαξης. Σε σημεία, που υπήρχε ασυμφωνία ή διαφορετική θεώρηση ανάμεσα σ’ αυτούς τους διανοητές, ο φιλόσοφος διέκρινε τα στοιχεία ή τα προβλήματα εκείνα, που έπρεπε να διερευνηθούν και πάλι, προκειμένου να επιτευχθεί η καλύτερη λύση. Μια τέτοια μεθοδολογία είναι εμφανής σε όλο σχεδόν το έργο του. Είναι αυτονόητο πως δεν αναγίγνωσκε τις προηγούμενες πηγές ή φιλοσοφικές θέσεις ως λογογράφος ή ως λογοτέχνης ή ως ιστορικός, αλλά ως φιλόσοφοςˑ τουτέστιν τις ελάμβανε ως αφορμή ή βοηθητικό μέσο για να εμβαθύνει στη συνέχεια με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο και να μεταστοχαστεί την ουσία και τα όρια της σοφίας του παρελθόντος. Ορισμένως δεν περιοριζόταν μόνο σε φιλοσοφικές ή διανοητικές εν γένει απόψεις των προγενεστέρων του, αλλά επεκτεινόταν και σε γνώμες, ρήσεις, απόψεις του πλήθους. Γι’ αυτό βλέπουμε πως οι κεντρικές έννοιες της φιλοσοφίας του δεν είναι κατά βάση τεχνικοί όροι ή εξεζητημένες ορολογίες, αλλά κοινές και απλές  λέξεις ή φράσεις. Στη συνάφεια τούτη το πρώτο ερώτημα, με τα οποίο επιχειρεί να «ξεκλειδώσει» το λόγο, ήτοι να διακρίνει τα διάφορα είδη των όντων και να γνωρίσει την Ουσία [=υπόσταση], είναι το τί στι και όχι το πώς ή το πού (Μετά τα Φυσικά 1028κ.εξ.). Ιδιαίτερη σημασία περικλείει, με βάση αυτό το πνεύμα, το περίφημο Αριστοτελικό ερώτημα: τί ν εναι.

ΙΙ. Πώς σκέπτεται ο Αριστοτέλης τη φιλοσοφία; Εκκινεί από τον κοινό τόπο ότι περιέχει μέσα της το κεντρικό νόημα της φιλίας, ήτοι της εκζήτησης της σοφίας. Κάτι δηλαδή παρόμοιο με ό,τι ισχύει και στον Πλάτωνα. Πώς όμως την εννοεί πιο συγκεκριμένα; Ως οντολογική τάση ή πράξη του ανθρώπου προς το εδέναι: «Πάντες νθρωποι το εδέναι ρέγονται φύσει» μας προ-ειδοποιεί στα Μετά τα Φυσικά(908a). Τι θέλει να πει ο φιλόσοφος με αυτή τη ρήση; Εκ πρώτης όψεως πως όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους επιθυμούν διακαώς, διψούν κυριολεκτικά για τη γνώση. Αλλά ποια γνώση; Εδώ εμφανίζονται τα δύσκολα με κάποιες νηπιακές ερμηνείες, οι οποίες, όταν προέρχονται και από κατ’ επάγγελμα «φιλοσόφους», ηχούν ελεεινά και τρισάθλια. Η κατανόηση της γνώσης, από ορισμένους τέτοιους α-φιλοσόφους της μαζικής κουλτούρας, απλοϊκά ως μιας συσσωρευτικής διαδικασίας ή πράξης επί μέρους ποσοτικών γνώσεων παντός είδους είναι ό,τι πιο ξένο και εχθρικό προς το αληθινό νόημα της Αριστοτελικής σύλληψης της Γνώσης και συναφώς της Φιλοσοφίας. Ο φιλόσοφος με την εν λόγω ρήση του έχει κατά νου την καθαρή Γνώση και φιλοσοφία, κάτι παρόμοιο με ό,τι ο Χέγκελ ονομάζει θεωρησιακή (spekulativ-Spekulation): θεωρησιακή σκέψη, καθαρή θεωρία. Πώς προκύπτει αυτή η ερμηνεία;

§3

Ι. Πρώτα-πρώτα από το γεγονός ότι το εδέναι ανάγεται και συνάμα μας ανάγει στην έννοια: εδος, στην πιο περίλαμπρη λέξη-όρο και έννοια της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και γενικότερα της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Εδέναι: τύπος του εδω=βλέπω, παρατηρώ, διακρίνω, εξετάζωˑ δευτερογενής σημασία: γνωρίζω, κατανοώ. Ο ενεστώτας δεν απαντάˑ αντ’ αυτού χρησιμοποιείται το ρ. Παρακείμενος με σημασία ενεστώτα:  οδα με απαρέμφατο το εδέναι. Έτσι, η τάση του ανθρώπου προς τη Γνώση δεν είναι οποιαδήποτε τάση προς κάθε είδους πληροφοριακή γνώση –τότε ο κάθε περίεργος ή πολυπράγμων θα ήταν φιλόσοφος– αλλά εκείνη που ιδιάζει στην οντολογική του σύσταση και ύπαρξη: η φυσική του τάση, η κατά φύση [=κατά την Ουσία του] όρεξη [=από το ορέγομαι], ήτοι επιθυμία του και διάθεση προς τη θέαση, εξέταση, γνώση και κατανόηση του εδους, δηλαδή της μορφής, της Ουσίας των όντων. Τώρα, η πιο πάνω Αριστοτελική πρόταση σημαίνει ολοκληρωμένα πως όλοι οι άνθρωποι κινούνται με όρεξη, με πόθο, με διάθεση, από την κατά φύση Ουσία τους, προς τη θέαση, κατ’ επέκταση προς τη Γνώση και επί-Γνωση του είδους, της μορφής των όντων. Η ενατένιση λοιπόν ή η θεώρηση αυτής της μορφής δεν είναι άλλη από την επιζήτηση της καθαρής Γνώσης, της σοφίας.

ΙΙ. Ετούτη όμως η ενατένιση δεν συνιστά κάποια πεφωτισμένη λάμψη ή έκλαμψη, που αποτελεί προνόμιο κάποιων κατ’ επάγγελμα φίλων της σοφίας, αλλά μια εκπτυσσόμενη πράξη του ανθρώπου εν γένει, που ευχαριστιέται να χρησιμοποιεί προς τούτο τις αισθήσεις του, και δη την όρασή του, καθώς αυτή του επιτρέπει να διακρίνει τα πράγματα μεταξύ τους, να δια-βλέπει τις διαφορές τους, να αποκτά εμπειρία. Να γιατί ο Αριστοτέλης μας λέει ως συνέχεια της ως άνω ρήσης φιλοσοφικής πρότασης: «σημεον δ'  τν ασθήσεων γάπησις» [=σημάδι, απόδειξη γι’ αυτό  είναι η αγάπηση των αισθήσεων, η αγάπη που έχουν για τις αισθήσεις]. Ο άνθρωπος, κατ’ αυτήν την έννοια, διέρχεται μέσα από τις αισθήσεις και ακόμα πιο πολύ μέσα από την όραση για να ανέλθει στο επίπεδο επιζήτησης της σοφίαςˑ στην επιδίωξη της καθαρής Γνώσης. Εν τέλει, το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του Αριστοτελικού φιλοσοφείν είναι: σύζευξη αισθητού και νοητού κόσμουˑ όχι διχοτόμηση ή εναντίωση. Μόνο έτσι καθίσταται δυνατή η ανύψωση στη Γνώση των πρώτων αρχών και αιτιών των όντων. Αυτή την ανύψωση πραγματώνει και επιζητεί να πραγματώσει η φιλοσοφία. Ετούτη η επιδίωξη δεν προϋποθέτει ή δεν απαιτεί κάποια θεϊκή δύναμη για να γίνει πραγματικότητα, αλλά ανήκει στις δυνατότητες του σκεπτόμενου όντος που λέγεται άνθρωπος. Το ζώο δεν έχει τέτοιες επιδιώξεις, γιατί δεν σκέπτεται, δεν φιλοσοφεί. Ο άνθρωπος λοιπόν που φιλοσοφεί γίνεται ισόθεος.

                               
                                                 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
                                    ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Έναρξη του Συνεδρίου: Καθηγητής Κωνσταντίνος Νιάρχος, Πρόεδρος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας

09.00-09.30: Προσφωνήσεις

Προσφώνηση από τις πρυτανικές αρχές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Χαιρετισμοί από:
-την Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Καθηγήτρια Ελένη Καραμαλέγκου
-τον Πρόεδρο του Επιστημονικού Συνεδρίου, ακαδημαϊκό, ομότιμο καθηγητή Ευάγγελο Μουτσόπουλο
- τον Πρόεδρο του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», Καθηγητή Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη
-τον Α’ Αντιπρόεδρο της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, καθηγητή Νικόλαο Χρόνη
-τον Πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών, Αναπληρωτή Καθηγητή Ευστράτιο Θεοδοσίου
-τον Α΄ Αντιπρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών Παναγιώτη Φιλντίση
Δρ Νικόλαος Ξανθούλης, Συνθέτης, Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών: Αρχαιοελληνική Επτάχορδη Λύρα: Μουσικόν Προοίμιον

Εναρκτήρια Συνεδρία

Προεδρείο: Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης, Ομ. Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
09.30-10.00: Ευάγγελος Μουτσόπουλος, Η υπόστασις του όντος και η αριστοτελική εντελέχεια (κεντρική ομιλία)
10.00-10.30: Richard McKirahan, Ο Αριστοτέλης ως ιστορικός της επιστήμης (κεντρική ομιλία)

1η Συνεδρία: Ζητήματα Αριστοτελικής Φιλοσοφίας: Ά Μέρος

Προεδρείο: Νικόλαος Χρόνης, Ομ. Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

10.30-10.50: Κωνσταντίνος Νιάρχος, Η υλομορφική θεωρία του Αριστοτέλους και η γένεση-φθορά των όντων (προσκεκλημένη ομιλία)
10.50-11.10: Γεώργιος Κουμάκης, Η ανθρώπινη διάσταση των δούλων (προσκεκλημένη ομιλία)
11.10-11.30: Δημοσθένης Δαββέτας, Το στοιχείο της ροής στον Ηράκλειτο και στον Joseph Beuys (προσκεκλημένη ομιλία)
11.30-11.35: Συζήτηση
11.35-11.55: Διάλειμμα

1η Συνεδρία: Ζητήματα Αριστοτελικής Φιλοσοφίας: Β΄ Μέρος

Προεδρείο: Χαράλαμπος Σπυρίδης, Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

11.55-12.15: Ιωάννης Καλογεράκος, Η αριστοτελική εικόνα του κόσμου και της πόλης (προσκεκλημένη ομιλία)
12.15-12.35: Χαράλαμπος Σπυρίδης, Ακόνιτο, το δηλητήριο με το οποίο ο Αριστοτέλης εξεμέτρησε τον βίο (προσκεκλημένη ομιλία)
12.35-12.55: Πέτρος Δούκας, «Καλοί κ'άγαθοί' εναντίον 'δημοτικών' (και το αντίστροφο): Η πάλη των τάξεων στον Αριστοτέλη και τον Μάρξ» (προσκεκλημένη ομιλία)
12.55-13.15: Κωνσταντίνα Γογγάκη, Η παιδεία κατά τον Αριστοτέλη και η σύγχρονη πραγματικότητα (προσκεκλημένη ομιλία)
13.15-13.35: Ζωή Νασίκα, Η επίδραση του Αριστοτέλη στην πολιτική διανόηση του συγγραφέα των Δικαίων του Ανθρώπου Thomas Paine
13.35-13.40:Συζήτηση

2η Συνεδρία: Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Φυσικές Επιστήμες

Προεδρείο: Ευστράτιος Θεοδοσίου, Αν. Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

13.40-14.00: Π. Πρέκα-Παπαδήμα, Κ. Καλαχάνης , Ι. Κωστίκας, Ε. Θεοδοσίου, Β. Μανιμάνης, Ε. Πάνου, S. G. Rotolo Κ. Κυριακόπουλος Το ταξίδι της Αργούς σύμφωνα με τα Ορφικά Αργοναυτικά (προσκεκλημένη ομιλία)
14.00.14.20: Π. Πρέκα-Παπαδήμα, Κ. Γαζέας, Σ. Παπαμαρινόπουλος Π. Νάστος και Κ. Κυριακόπουλος Ομήρου Ιλιάς: Κόκκινες ρανίδες και κόκκινο σύννεφο. Μία αστρονομική ερμηνεία του φαινομένου (προσκεκλημένη ομιλία)
14.20-14.40: Ηλίας Μαριολάκος, Συγκριτική Γεωμυθολογική Προσέγγιση της Τέχνης της Αρχαία Ελλάδος και της Αναγέννησης (προσκεκλημένη ομιλία)
Λήξη των εργασιών της πρώτης ημέρας του Συνεδρίου

                                   ΠΕΜΠΤΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019

09.30-10.00: Προσέλευση, εγγραφές

3η Συνεδρία: Αριστοτελική Πολιτική και Φυσική Φιλοσοφία

Προεδρείο: Γεώργιος Κουμάκης, Επ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

10.20-10.40:Αναστασία Δημητρακοπούλου Η Έννοια της Μαζοποίησης στον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα και η επίδρασή τους στην διανόηση της Hanna Arendt.
10.40-11.00: Δημήτριος Τζωρτζόπουλος, Η έννοια του Κομμουνισμού στον Heidegger και η αριστοτελική έννοια της Πολιτείας.
11.00-11.20: Αναστασία Οικονόμου, Η παιδεία ως πολιτική πράξη: Από τον Αριστοτέλη στον Κ. Καστοριάδη
11.20-11.40: Μαρία Παπαθανασίου, Μυθολογία: Η πρώιμη ιστορία (προσκεκλημένη ομιλία)
11.40-11.45: Συζήτηση
11.45-12.00: Διάλειμμα

4η Συνεδρία: Φιλοσοφία των Φυσικών Επιστημών και της Αστρονομίας

Προεδρείο: Ξενοφών Μουσάς, Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

12.00-12.20: Χαράλαμπος Κράλλης, Σχετικά με τη δοξογραφία στα Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλους
12.20-12.40: Παναγιώτης Θεοδοσίου, Μετεωρίτες και η θεωρία της Πανσπερμίας
12.40-13.00: Ευστράτιος Θεοδοσίου, Αειφανείς, αμφιφανείς, αφανείς και μη παραδεκτοί σήμερα αστερισμοί (προσκεκλημένη ομιλία)
13.00-13.20: Ευτύχιος Μπιτσάκης, Η ιστορικότητα των μορφών της ύλης (προσκεκλημένη ομιλία)
13.20-13.40: Ξενοφών Μουσάς, Η συμβολή της πιθανής παρατήρηση ς κομητών με σύνθετα οπτικά όργανα κατά την αρχαιότητα στην γέννηση της κοσμολογία ς και της φιλοσοφίας (προσκεκλημένη ομιλία)
13.40-13.45: Συζήτηση

5η Συνεδρία: Ζητήματα Αριστοτελικής Φιλοσοφίας

Προεδρείο: Ευαγγελία Μαραγγιανού, Καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

13.45-14.05: Ευαγγελία Μαραγγιανού, Προσωκρατικές και πλατωνικές επιδράσεις στην ηθική και την πολιτική φιλοσοφία του Αριστοτέλους (προσκεκλημένη ομιλία)
14.05-14.25: Ιωάννα Μάστορα, Σύγχρονα θέματα βιοηθικής και βιοτεχνολογίας υπό το πρίσμα του Αριστοτέλη-η περίπτωση του αθλητισμού
14.25-14.45: Αλεξάνδρα Ντότσικα, Η νεοπλατωνική ερμηνεία του αριστοτελικού νοός από τους αρχαίους Υπομνηματιστές
Λήξη των εργασιών της δεύτερης ημέρας του Συνεδρίου

                                  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

09.30.10.00: Προσέλευση, εγγραφές

6η Συνεδρία: Ζητήματα Αριστοτελικής Φιλοσοφίας και Τέχνης

Προεδρείο: Άννα Λάζου, Επ. Καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

10.00-10.20: Όλγα Παπαζαφειροπούλου, Πρόσληψη της Ποιητικής του Αριστοτέλη και παραστάσεις αρχαίου δράματος στην Αυστραλία, στις αρχές του 19ου αιώνα.
10.20-10.40: Ιωάννα Μπουκουβάλα Το θέμα του παιγνιώδους ξετυλίγματος του Κόσμου και της Φύσης μέσα στο Χρόνο κατά τον Ηράκλειτο
10.40-11.00: Γεώργιος Πατιός, Αριστοτέλης και σύγχρονη ελληνική κοινωνική κρίση
11.00-11.20: Άννα Λάζου - Σωτήριος Μπεκάκος, Κόσμος, χορός, γλώσσα μια φιλοσοφική τριάδα (προσκεκλημένη ομιλία)
11.20-11.40: Σωτήριος Μπεκάκος, H Σημασία του Χορού: από τον Αριστοτέλη στον Δάντη
11.40-12.00: Αθανάσιος Σακελλαριάδης, Η αριστοτελική αντίληψη για την ψυχή και τον νου και το "καρτεσιανό θέατρο" της νεότερης φιλοσοφίας (προσκεκλημένη ομιλία)
12.00-12.20: Εύη Σαραντέα, Εικονογραφίες φιλοσόφων κατά την Ελληνιστική εποχή και την Ύστερη Αρχαιότητα. Η επίδρασή τους στη βυζαντινή αγιογραφία
12.20-12.30: Συζήτηση
12.30-12.40: Διάλειμμα

7η Συνεδρία: Κοσμολογία

Προεδρείο: Παναγιώτης Νιάρχος, Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

12.40-13.10: Παναγιώτης Νιάρχος, Κοσμολογία και Κοινωνία (προσκεκλημένη ομιλία)
13.10-13.30: Χρήστος Τερέζης, Η κοσμολογία του Συριανού ως συνάντηση (;) πλατωνιστών και αριστοτελιστών (προσκεκλημένη ομιλία)
13.30-13.50: Κωνσταντίνος Καλαχάνης, Πέρα από την ανθρωπική αρχή: Άνθρωπος και Σύμπαν
13.50-14.10: Χρήστος Δημόπουλος, Η ενέργεια για την Κοσμολογία, το φως για την Θεολογία και το «κινούν ακίνητο» για τον Αριστοτέλη
14.10-14.30: Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Η συνάντηση Κοσμολογίας και Θεολογίας στο πεδίο της Ηθικής (προσκεκλημένη ομιλία)
14.30-14.50: Βύρων Ζάττας, Η Φυσική και η Μεταφυσική των Ηλιοστασίων
14.20-14.25: Συζήτηση

14.30: Επισκόπηση των εργασιών του Συνεδρίου από τον Καθηγητή Κωνσταντίνο Νιάρχο
ΛΗΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
- Παρατήρηση του Ηλίου με τα τηλεσκόπια της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος (Παράρτημα Σαλαμίνας)
- Έκθεση Ζωγραφικής της Εύης Σαραντέα με προσωπογραφίες Φιλοσόφων
- Έκθεση Μετεωριτών (υπεύθυνος: Τ. Θεοδοσίου)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου