Αριστοτέλης: πώς να σκεπτόμαστε την ευδαιμονία;

 

Αριστοτέλης

384-322 π.Χ.

           Ο άνθρωπος είναι η ευδαιμονία του

                                                                 §1

Τι είναι ο άνθρωπος

Ι. Είναι αλήθεια πως η φύση του ανθρώπου βρίσκεται σε μια κατ’ εσωτερική αναγκαιότητα ανταπόκριση προς τη φύση της ευδαιμονίας.  Γι’ αυτό και η ευδαιμονία ως τέτοια αποτελεί μια από τις κύριες επιδιώξεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. ή γρήγορα για τη φύση της ευδαιμονίας που επιδιώκει. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο, γιατί το ζώο δεν θα επιδιώξει ποτέ να μάθει για την ευδαιμονία. Απλώς υπάρχει. Η αναζήτηση της ευδαιμονίας δεν είναι πάντοτε εύκολη, καθώς δεν θεωρείται ως η μια και η αυτή για όλους τους ανθρώπους. Ανάλογα με τη σχετική γνώση/ επίγνωση ή και την ψευδαίσθηση που διαθέτει κανείς, πλησιάζει την αληθινή φύση της ευδαιμονίας και συναφώς την αληθινή όψη της πραγματικότητας.

Πλάτων: Πολιτεία-ο ενεργός χαρακτήρας της ψυχής

                                                Πλάτων

428/9 π.Χ. – 347 π.Χ.

 

Τα μέρη της ψυχής στην Πολιτεία (434d-441c)

§1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις

     Αναζητώντας δικαιοσύνη στον και για τον άνθρωπο, ο Σωκράτης είχε υποστηρίξει πρωτύτερα ότι θα έπρεπε πρώτα να προσδιορίσουμε τη δίκαιη πόλη και μετά τη δίκαιη ψυχή. Και τούτο, γιατί θα μπορούσαμε, σε γενικές γραμμές, να δούμε πιο καθαρά το όλο ζήτημα (βλ. Πολιτεία 367c–368b). Η δίκαιη πολιτεία αποδείχθηκε μια ταξική κοινωνία που αποτελούνταν από μια τάξη εμπόρων, μια τάξη φυλάκων και μια τάξη φιλοσόφων και ηγεμόνων. Οι γνώσεις που αποκτήθηκαν εφαρμόζονται ξανά στο τέταρτο βιβλίο στην ψυχή του ατόμου (ό.π. 434de). Επιπλέον, είναι πιθανό τα χαρακτηριστικά των πολιτειών να καθορίζονται από τα χαρακτηριστικά των πολιτών τους (ό.π. 435e)