Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Hegel: Πόλεμος και Ειρήνη-επίκαιρες σημάνσεις






Γκέοργκ  Χέγκελ
1770–1831


Η Φαινομενολογία του πολέμου

§1

     Ι. Η εποχή, που έζησε ό Χέγκελ, 1770-1831, ήταν μια πολυκύμαντη εποχή, με φοβερές δονήσεις της ιστορίας, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η Γαλλική επανάσταση. Η τελευταία αποτέλεσε μια από τις πιο συνταρακτικές παρορμήσεις για τη συγκρότηση αλλά και την εξέλιξη της σκέψης του. Στο πλαίσιο τούτης της εξέλιξης εντάσσεται και η διαμόρφωση της πολιτικής του σκέψης, δυνάμει της οποίας διατυπώνει και τη διαλεκτική του θεωρία για τον πόλεμο. Ακριβώς επειδή η εγελιανή θεωρία του πολέμου είναι διαλεκτική δεν αφήνει περιθώρια για μια  ερμηνεία, αποπροσανατολιστική για κάθε λαό και έθνος, που ανυμνεί την ειρήνη και αναθεματίζει τον πόλεμο. Αποδεικνύεται τόσο επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. 

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Φιλοσοφία της αρχαίας ελληνικής τέχνης





Αρχαία Ελληνική Τέχνη:
Μια φιλοσοφική ανά-γνωση

§1

     Η τέχνη της ελληνικής αρχαιότητας κατέχει μια ξεχωριστή θέση μέσα στην ιστορία της τέχνης. Για πρώτη φορά η  έννοια της τελειότητας στην ελληνική τέχνη γίνεται ένας προς επίτευξη στόχος και τείνει να αναδείξει το σύνολο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας στην αρχαία Ελλάδα ως την πιο περιέχουσα πηγή της ευρωπαϊκής τέχνης και του πολιτισμού. Η τάση αυτή ωστόσο προς την τελειότητα δεν αποτελεί το απόλυτο μέτρο που καθιστά την ελληνική τέχνη υπέρτατη αρχή  παντός χρόνου, αλλά μια ιστορικοκοινωνικά προσδιορισμένη πορεία προς πολιτισμικές αναπτύξεις, που πάντα φιλοδοξούν να διασώζουν τη διαχρονική αξία του καλλιτεχνικού επιτεύγματος.
    

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Ηράκλειτος - Ευριπίδης: το παράλογο θεών και ανθρώπων



Το αγεφύρωτο χάσμα:
ανάμεσα στον λογισμό και τον παραλογισμό


§1

Ηράκλειτος

Β 5
καθαίρονται δ λλως αματι μιαινόμενοι οον ε τις ες πηλν μβς πηλ πονίζοιτο. μαίνεσθαι δ ν δοκοίη, ε τίς μιν νθρώπων πιφράσαιτο οτω ποιέοντα. κα τος γάλμασι δ τουτέοισιν εχονται, κοον ε τις δόμοισι λεσχηνεύοιτο, ο τι γινώσκων θεος οδ ρωας οτινές εσιν.

Εξαγνίζονται [από το αίμα] με καθαρμούς και μολύνονται με άλλο αίμα, σαν κάποιον που βούτηξε στη λάσπη και μετά προσπαθεί να ξεπλυθεί με λάσπη. Για τρελό θα τον έπαιρνε, αν κανείς τον έβλεπε να κάνει κάτι τέτοιο. Και στ’ αγάλματα τούτα προσεύχονται, σαν κάποιον που θα ήθελε να συνομιλήσει με τους τοίχους/με τους ναούς, χωρίς να έχει ιδέα τι είναι οι θεοί και οι ήρωες.