Gadamer: τι είναι η Φιλοσοφική Ερμηνευτική;

 

Hans Georg Gadamer

1900-2002

Η Φιλοσοφική Ερμηνευτική και το έργο της

§1. Ο Gadamer, σύγχρονος Γερμανός φιλόσοφος, είναι περισσότερο γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της ερμηνευτικής σκέψης στην εποχή μας. Χαρακτηριστικό της συνολικής του στοχαστικής ερμηνείας είναι ότι δίνει οντολογική και όχι μεθοδολογική έμφαση στη φιλοσοφική ερμηνευτική. Η διαδρομή της σκέψης του πέρασε μέσα από αρκετές φιλολογικές και φιλοσοφικές επισταθμεύσεις, ώσπου να ανυψωθεί στην ερμηνευτική της ικανότητα. Το 1923 μετέβηκε  στο Freiburg για να συμμετάσχει στο φιλοσοφικό σεμινάριο του Heidegger, που προσέφερε νέες, καινοτόμες και ρηξικέλευθες ερμηνείες για τον Αριστοτέλη και άλλους κλασικούς φιλοσόφους. Όταν ο Χάιντεγκερ μετακόμισε στο Μάρμπουργκ το φθινόπωρο εκείνου του έτους, ο Γκάνταμερ έγινε βοηθός του και παρέμεινε μέχρι το 1928. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σπούδασε επίσης κοντά στον Nicolai Hartmann, παρακολούθησε σεμινάρια κλασικής φιλολογίας του Paul Friedländer και άλλων, και το 1927 έλαβε πιστοποίηση κλασικής φιλολογίας. Το 1928 ολοκλήρωσε την επί υφηγεσία διατριβή του υπό την εποπτεία του Heidegger με θέμα «τη διαλεκτική ηθική του Πλάτωνος», βασισμένη στο πλατωνικό έργο: Φίληβος. Μετά τον πόλεμο, εξελέγη ο πρώτος Πρύτανης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Λειψίας. Από το 1947, δίδαξε στη Φρανκφούρτη και στη συνέχεια, το 1949, κλήθηκε στη Χαϊδελβέργη για να διαδεχθεί τον Καρλ Γιάσπερς. Το γεγονός ότι κατά τη ναζιστική περίοδο δεν βρισκόταν σε καλή σχέση με τους Ναζί συνέτεινε ώστε να γίνει σύντομα μια από εκείνες τις προσωπικότητες που ενέπνευσαν καθοριστικά την ακαδημαϊκή ζωή της μεταπολεμικής δυτικής Γερμανίας. Αυτό διευκόλυνε την επιστροφή στη Γερμανία «Αμερικανών μεταναστών», όπως ο Horkheimer, ο Adorno κ.λπ., Επίσης συνετέλεσε, μεταξύ άλλων, στην προώθηση της καριέρας του Habermas.

Φιλοσοφική ερμηνεία της διάκρισης: Έλληνες και Βάρβαροι

                      ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  Ή  ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

 

§1. Είναι γνωστή η διάκριση στην αρχαία ελληνική σκέψη μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων. Η διάκριση αυτή ανάγει τα βαθύτερα θεμέλιά της στην περί ερμηνείας αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων και δεν σχετίζεται με κανενός είδους παραδοξολογία ή υποκειμενική τους αυταρέσκεια. Αν η ερμηνεία τελεί σε ενδοσυνάφεια με την κατανόηση, η οδηγητική δύναμη όλης αυτής της κατανοητικής διεργασίας των Ελλήνων είναι ο Λόγος. Ήδη ο Ηράκλειτος, κατά τις απαρχές του Ελληνικού στοχασμού, σε όλα σχεδόν τα αποσπάσματά του, τονίζει πολύ εμφατικά και με μοναδική ακρίβεια, την ερμηνευτική ικανότητα του αεί παρόντος Λόγου. Όλα συμβαίνουν σύμφωνα με τη νομοτέλεια αυτού του Λόγου (απ. Β1) και πρέπει να μάθουμε να ακούμε τι μας λέει ο Λόγος (Β50). Όσοι όμως δεν είναι σε θέση να τον κατανοήσουν, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας (Β34).

Πλάτων: περί Φιλίας

 

ΠΛΑΤΩΝ

428/9 π.Χ. – 347 π.Χ.

 

ΦΙΛΙΑ ‒ΑΓΑΠΗ‒ΕΡΩΣ

 

§1. Η φιλία αποτελεί μια από τις κεντρικές έννοιες της Πλατωνικής φιλοσοφίας για τον άνθρωπο ως άτομο και ως κοινοτική συλλογικότητα. Υποδηλώνει μια στοργική διάθεση που εμψυχώνεται από μια επιθυμία. Μακριά από το να περιορίζεται απλώς στον δεσμό ενός ατόμου με ένα άλλο, ορίζεται ως μια μορφή έλξης ή προσανατολισμού προς ένα πρόσωπο, αλλά και προς μια δραστηριότητα ή μια πραγματικότητα, που πιστεύουμε ότι θα μας κάνει καλύτερους, όταν ασχολούμαστε μαζί τους ή τις πραγματοποιούμε. Πρόκειται στ’ αλήθεια για μια σχέση αμοιβαίας αγάπης, που για τους  Έλληνες ήταν απαραίτητη για την κοινωνική συνοχή αλλά και για τη συγκρότηση της προσωπικότητας.

Αριστοτέλης: πώς να σκεπτόμαστε την ευδαιμονία;

 

Αριστοτέλης

384-322 π.Χ.

           Ο άνθρωπος είναι η ευδαιμονία του

                                                                 §1

Τι είναι ο άνθρωπος

Ι. Είναι αλήθεια πως η φύση του ανθρώπου βρίσκεται σε μια κατ’ εσωτερική αναγκαιότητα ανταπόκριση προς τη φύση της ευδαιμονίας.  Γι’ αυτό και η ευδαιμονία ως τέτοια αποτελεί μια από τις κύριες επιδιώξεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. ή γρήγορα για τη φύση της ευδαιμονίας που επιδιώκει. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο, γιατί το ζώο δεν θα επιδιώξει ποτέ να μάθει για την ευδαιμονία. Απλώς υπάρχει. Η αναζήτηση της ευδαιμονίας δεν είναι πάντοτε εύκολη, καθώς δεν θεωρείται ως η μια και η αυτή για όλους τους ανθρώπους. Ανάλογα με τη σχετική γνώση/ επίγνωση ή και την ψευδαίσθηση που διαθέτει κανείς, πλησιάζει την αληθινή φύση της ευδαιμονίας και συναφώς την αληθινή όψη της πραγματικότητας.

Πλάτων: Πολιτεία-ο ενεργός χαρακτήρας της ψυχής

                                                Πλάτων

428/9 π.Χ. – 347 π.Χ.

 

Τα μέρη της ψυχής στην Πολιτεία (434d-441c)

§1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις

     Αναζητώντας δικαιοσύνη στον και για τον άνθρωπο, ο Σωκράτης είχε υποστηρίξει πρωτύτερα ότι θα έπρεπε πρώτα να προσδιορίσουμε τη δίκαιη πόλη και μετά τη δίκαιη ψυχή. Και τούτο, γιατί θα μπορούσαμε, σε γενικές γραμμές, να δούμε πιο καθαρά το όλο ζήτημα (βλ. Πολιτεία 367c–368b). Η δίκαιη πολιτεία αποδείχθηκε μια ταξική κοινωνία που αποτελούνταν από μια τάξη εμπόρων, μια τάξη φυλάκων και μια τάξη φιλοσόφων και ηγεμόνων. Οι γνώσεις που αποκτήθηκαν εφαρμόζονται ξανά στο τέταρτο βιβλίο στην ψυχή του ατόμου (ό.π. 434de). Επιπλέον, είναι πιθανό τα χαρακτηριστικά των πολιτειών να καθορίζονται από τα χαρακτηριστικά των πολιτών τους (ό.π. 435e)

Πώς φιλοσοφείται η πολιτική ὕβρις;

 

                         Φιλοσοφική Ηθική και πολιτική ὕβρις

 §1

      Ι. Η ὕβρις είναι μια θεμελιώδης έννοια της φιλοσοφικής Ηθικής της ελληνικής αρχαιότητας. Τη συναντάμε σε όλη την αρχαία ελληνική γραμματεία, ιδιαίτερα στην τραγωδία, μέχρι και την ελληνιστική φιλοσοφία. Θετικές έννοιες, αντίθετες προς το αρνητικό νόημα της  ὕβρεως, είναι η σωφροσύνη, η δίκη, η αιδώς, το μέτρον.  Στην αρχαία ελληνική σκέψη, από την εποχή ήδη του Ομήρου, η λέξη ὕβρις είναι συνώνυμη με τον όλεθρο του ανθρώπου. Κλείνει μέσα της ό,τι πρέπει να αποφεύγει ο τελευταίος. Τι πρέπει να αποφεύγει; Την υπερβολή και την έπαρση, την αυθάδικη βία, την προσβολή του φυσικού‒ανθρώπινου μέτρου, συνεπώς την προσβολή του θείου, τη βουλιμία για α‒λογισμό και στρεψοδικία, με την οποία τείνει να επικαλύπτει το φθονερό και καταστροφικό του έργο, που μπορεί να διαπράττει από θέση ισχύος. Στην Ιλιάδα χαρακτηρίζεται ως ύβρις η αυθαίρετη και υπεροπτική στάση και δράση του Αγαμέμνωνος ενάντια στον Αχιλλέα, ενώ στην Οδύσσεια η επηρμένη, αλαζονική και βίαιη συμπεριφορά των μνηστήρων.

Fr. Nietzzsche: Περί της ουσίας της Δημοκρατίας

 

Η Έννοια της Δημοκρατίας κατά τον Νίτσε

 

§1. Η έννοια της δημοκρατίας κατανοείται από τον Νίτσε υπό έναν ευρέως πολλαπλό τρόπο και όχι αποκλειστικά ομοιογενώς και ανεξάρτητα από τις ιστορικές περιστάσεις. Στο πρώιμο και ύστερο έργο του, αντιτίθεται σταθερά στη δημοκρατία, θεωρώντας την ως το πιο ισοπεδωτικό πολίτευμα, που συνθλίβει το δημιουργικό ένστικτο των ατόμων και αποθρασύνει τα άγρια ένστικτα και συνακόλουθα την κτηνώδη συμπεριφορά της αγελαίας μάζας. Στα έργα του της μέσης περιόδου εμφανίζεται πιο ευέλικτος. Στα πρώιμα γραπτά του θεωρεί πως το μεγαλείο, η υπεροχή της αρχαίας ελληνικής πολιτείας, μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε συνδυασμό με την εναντίωση στην αχρειότητα της ξύλινης μάζας των μετριοτήτων. Και τούτο ως ένα αναγκαίο τίμημα για να ωφεληθεί το σύνολο των ανθρώπων. Βασικό μοντέλο για τη σκέψη του, κατ’ αυτή την περίοδο αποτελεί το σύστημα διακυβέρνησης, όπως ίσχυε στην αρχαία Ελλάδα. Στο έργο του Ανθρώπινο – πάρα πολύ Ανθρώπινο, αποδέχεται το τετελεσμένο της δημοκρατίας και επιχειρεί να ερμηνεύσει βασικές πτυχές της εσωτερικής της λειτουργίας. Γράφει σχετικά για τα πολιτικά κόμματα, τα οποία διαχρονικά έχουν αποδειχτεί βραχνάς της δημοκρατίας, με ορισμένες μόνο εξαιρέσεις κι αυτές βεβαιωτικές του κανόνα: