Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Πανελλήνιο Συνέδριο περί Δημοκρατίας




7ο Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα:
Δημοκρατία
Ρητορική, Ιδεολογία και Πολιτική Φιλοσοφία.

30 και 31 Οκτωβρίου 2015
Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ιστορίας (πλατεία Ιπποδρομίου).


Δημοκρατία   και  αντιδραστική  «αριστερά»

§1

Η έννοια της Δημοκρατίας χρησιμοποιείται συστηματικά για να χαρακτηρίσει την καλύτερη μορφή διακυβέρνησης που θα μπορούσε να υπάρξει. Θεωρητικά φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Στην πράξη όμως πρόκειται για τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση, καθώς πίσω από την εν λόγω έννοια κρύβονται συνήθως οι πιο αμοραλιστικές φαντασιακές οντογενέσεις της. Οι τελευταίες δεν εμφανίζονται ομογενοποιημένες σε όλη, ας πούμε, την επικράτεια των Ευρωπαϊκών κρατών. Ανάλογα με τη συνολική εξέλιξη της κοινωνίας, με το επίπεδο καλλιέργειας –υπό ένα ευρύ φιλοσοφικό νόημα– του λαού, με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, οι φαντασιακές οντογενέσεις ευδοκιμούν ή φθίνουν. Στην Ελλάδα πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, καθώς η πολιτική αντιπροσώπευση της χώρας, στους κόλπους της οποίας κολακεύουν τις κενοδοξίες τους και ουκ ολίγα άδεια καύκαλα του επαγγελματικού «φιλοσοφικού» καριερισμού, απεργάζεται την ολική κατεδάφιση της οντολογικής ύπαρξης της χώρας με πρόσημα κατ’ εξοχήν «δημοκρατικά», τουτέστιν με κατά φεουδαρχική συρροή «αριστερά». Η εν λόγω σκοταδιστική «αριστερά» είναι η πιο ισχνή μειοψηφία στο σύνολο του λαού και όμως συμπεριφέρεται ως Απόλυτος Μονάρχης. Ενώ το τελευταίο εκλογικό της ποσοστό, ας πούμε, αντιστοιχεί στο 15-17% του συνόλου του εκλογικού σώματος, η εν λόγω κλίκα εννοεί να το εκλαμβάνει, συγκαλύπτοντας την αλήθεια, ως πλειοψηφικό ποσοστό και να απευθύνει λιβέλους σε όσους απαρνούνται την καταγέλαστη διπροσωπία της.

§2

Με ένα μίσος νεόπλουτου εξουσιομανή καλλιεργεί συστηματικά το ιδεολογικό ψεύδος ως οιωνεί-θρησκεία και αντίστοιχα συντρίβει το αληθινά ιερό και όσιο χωρίς στοιχειώδες πολιτικό ήθος. Πάνω σ’ αυτό ακριβώς το ιδεολογικό ψεύδος θεμελιώνει έναν σκοταδιστικό μηδενισμό και πραγματώνει την πιο καταστροφική φαντασιακή οντογένεση της δημοκρατίας: αναγιγνώσκει την πραγματικότητα ανεστραμμένα, εκ πεποιθήσεως ανεστραμμένα, και επιφέρει τον όλεθρο: πλήρη διάλυση του έθνους-κράτους, παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών στα ξένα συμφέροντα, απόλυτη κατάρρευση της οικονομίας, περαιτέρω ραγιαδοποίηση και εξαθλίωση της πλειοψηφίας του λαού, ύπουλη συνέργεια στον εξανδραποδισμό άλλων λαών, με τις κατευθυνόμενες εισροές-εκροές λαθραίων κατά πολύ, αποδόμηση και των τελευταίων εστιών θεσμισμένης παιδείας, αναρρίχηση στον πολυκέφαλο κρατικό μηχανισμό των πιο ανίκανων και αρρωστημένων ψυχοσυνθέσεων κ.ο.κ. Αντισταθμίζουν δε αυτή την ανικανότητα και την αντίστοιχη υποτέλειά τους στους διεθνείς τοκογλύφους με την αυταρέσκεια ότι αυτοί είναι οι «Άρχοντες» και ο λαός ισούται με όχλο, με συρφετόˑ γι’ αυτό και τελευταία του συστήνουν να τρώει «παντεσπάνι» για να επιβιώσει, κατά την παλαιά ρήση που εκστόμισε, κατά την παράδοση, η Μαρία Αντουανέτα πριν αποκεφαλιστεί από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης. Συνέπεια λοιπόν αυτής της  φαντασιακής οντογένεσης είναι το συγκεκριμένο αμοραλιστικό μόρφωμα του αριστερισμού να ενσαρκώνει στην πολιτική πράξη το πιο ύπουλο μοντέλο  αντιδραστικής σοσιαλδημοκρατίας, αυτό ακριβώς που ο Μαρξ ονομάζει φεουδαρχικό σοσιαλισμό με ισχυρά δομικά στοιχεία μικροαστικού οπορτουνισμού (MEW 4, σσ. 482 κ.εξ.).

§3


 Αυτός ο χαρισματικός διανοητής μας δίνει μια εικόνα, τόσο ταιριαστή στον ντόπιο φεουδαρχικο-μικροαστικό αριστερισμό, που μοιάζει σαν να γνώρισε από πρώτο χέρι την ως τώρα διακυβέρνησή του. Μεταξύ άλλων μας λέει πως ο εν λόγω αλλόφρων αριστερισμός είναι  «μισός ιερεμιάδα, μισός λίβελος, μισός αντίλαλος απ’ το παρελθόν, μισός απειλή για το μέλλον, κάποιες φορές σφυροκοπώντας κατάστηθα την αστική τάξη με πικρόχολη, πνευματώδη, σαρκαστική κριτική, ενεργώντας πάντοτε κωμικά με την ολοκληρωτική του ανικανότητα να κατανοήσει την πορεία της σύγχρονης ιστορίας» (Ό.π., σ. 483). Όλος αυτός ο πυκνός λόγος αποκαλύπτει σημείο προς σημείο τον αντιδραστικό χαρακτήρα της παρούσας πολιτικής συμμορίας, που αποφεύγει να πει στους άλλους και στον εαυτό της την αλήθεια και γεμίζει το κοινωνικό και πολιτικό σύμπαν της Ελλάδας με ιδεολογικά ψεύδη, με φουσκωμένες φρασεολογίες και με έναν φεουδαρχικό τρόπο απομύζησης του δημόσιου χρήματος για χάρη των ολίγων δικών της επαιτών. Τα φιλοσοφικά θεμέλια τέτοιων φαντασιακών οντογενέσεων ανάγονται, σύμφωνα με τον Χέγκελ, στη δυσαρμονία, την ασυμφωνία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ιδέα ή την έννοια που κατασκευάζουμε γι’ αυτήν. Για το πώς κατασκευάζει αυτή τη σχέση πραγματικότητας και εννοιολογικής της σύλληψης η καθεστωτική «αριστερά», μας το λέει ο Πλάτων στο Φαίδρο, όταν ερμηνεύει ως εξής το «κατασκευάζω»: παρουσιάζω κάτι ως διαφορετικό απ’ ό,τι είναι στ’ αλήθεια. Κατ’ αυτό το πνεύμα, με τα ανευλαβή σχέδιά της φαινομενικά ομιλεί τη γλώσσα της ελευθερίας του λαού, αλλά στην ουσία παράγει την ολοκληρωτική του σκλαβιά, την πλήρη αποβλάκωσή του, εφάμιλλη της δικής της, ώστε να υπονομεύει την ιστορικότητά του, να αλλοιώνει τη γλώσσα του, να τον χειραγωγεί και να τον  μετατρέπει σε ένα ίδιο και όμοιο ανδράποδο σαν τον εαυτό της. Έτσι τον καθιστά πιο εύκολα άβουλο συμμέτοχο στη νομιμοποίηση της άνομης εξουσίας της και ως εκ τούτου της δικής του εξαθλίωσης. 

5 σχόλια:

  1. ''Τα φιλοσοφικά θεμέλια τέτοιων φαντασιακών οντογενέσεων ανάγονται, σύμφωνα με τον Χέγκελ, στη δυσαρμονία, την ασυμφωνία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ιδέα ή την έννοια που κατασκευάζουμε γι’ αυτήν.''
    κ.Καθηγητά
    Προσωπικά, επιθυμώ να προβάλλω ένα αίτημα με αφορμή την παραπάνω ρήση. Θα επιθυμούσα λοιπόν να παρακολουθήσω την διεξαγωγή μιας επιστημονικής έρευνας και συζήτησης, στον ελλαδικό χώρο, για την ιστόριση της Ιδέας και την πραγματοποίησή της στον ελληνικό κόσμο με το νόημα οτι αυτή η Ιδέα αείποτε παρήγαγε την οντολογική ύπαρξη αυτής της χώρας οποιαδήποτε και αν ήταν η μορφή. Αδυνατώ να σκεφτώ την δυνατότητα οποιασδήποτε οντολογικής πρότασης -διότι αυτό χρειαζόμαστε- δίχως πρώτα την επιστημονική παρουσίαση της πραγματικότητας του Πνεύματος, όπως αυτή ενσαρκώθηκε σ'αυτό το γεωγραφικό χώρο από εκείνους τους Νόες που κάθε φορά ανέλαβαν αυτό το έργο. Φυσικά δεν ζητώ περιγραφή των γεγονότων αλλά μια ερμηνεία του Πνεύματος ως το ιστορικό θεμέλιο της ελληνικής ύπαρξης. Δεν νομίζω οτι έχει ποτέ τεθεί, πράγματι έτσι, το θέμα αυτό. Δεν μιλώ για τις ακαδημαικές διαλέξεις των καθηγητών, αλλά για την δυνατότητα παραγωγής της ενεργούς πραγματικότητος μέσω μιας συνεπούς επιστημονικής ερμηνείας της ιστορικής φυσιογνωμίας αυτού του λαού στο μέτρο που πραγματοποίησε ιστορικά, όψεις της Ιδέας. Γιατί δεν γίνεται αυτό διαφορετικά, σ' αυτό τον τόπο, παρά πρέπει να αναγνώσουμε Κάντ, Χέγκελ και Χάιντεγκερ προκειμένου να μπορέσουμε να κοιταχτούμε σε έναν καθρέφτη; Ή έχω λάθος στο συλλογισμό;
    Όσο για την καθεστωτική αριστερά, αυτή δείχνει να αναλαμβάνει ρόλο Νεμέσεως σε αυτή την πατρίδα, με την σημασία της έσχατης (επιθανάτιας) φαντασιακής οντογένεσης ενός λαού, ο οποίος προ καιρού απώλεσε κάθε έρεισμα στην ιστορική του πραγματικότητα και ταυτότητα (τουλάχιστον) παραδίδοντας (σχεδόν) πλήρως την εσωτερική του ελευθερία. Δεν γνωρίζω εάν υπήρξε πράγματι άλλη εποχή τέτοιας αναπαραγωγής του μηδενός που τώρα καμώνεται πως εκπροσωπεί την ύπαρξη. Υπάρχει αυτό που ζητώ ή δεν έχω θέσει ορθά τούτο το ζήτημα;
    Σας ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δημ. Τζωρτζόπουλος5 Οκτωβρίου 2015 - 2:02 μ.μ.

    Ως προς το πρώτο, δηλαδή την ιστόριση της Ιδέας υπό μια εφαρμοσμένη ερμηνεία του πνεύματος στην ελληνική του ιστορικότητα, οι ακαδημαϊκές διαλέξεις και τα τοιαύτα αποτελούν κενά γράμματα και βαλτώνουν το θέμα. Η μόνη δυνατότητα βρίσκεται σε μια πραγματικά αληθινή ανάγνωση των παραπάνω φιλοσόφων, μαζί και των αρχαίων, ειδικά Πλάτωνα: Πολιτεία κ.λπ., όπως επίσης Αριστοτέλη, χωρίς να παραγνωρίζεται κανένας αρχαίος διανοητής. Από τους νεότερους ο Χάιντεγκερ είναι πολύ σαφής στην υπό συζήτηση ιστορικότητα.
    Ως προς το δεύτερο, την καθεστωτική αριστερά, κυοφορεί τον πιο αντιδραστικό μηδενισμό, κατά τον Νίτσε, και όχι μόνο.
    Ό,τι το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θερμά, ευχαριστώ.
    Να συμπεράνω οτι ο γερμανικός ιδεαλισμός αποτελεί ιστορική - πνευματική συνέχεια του ελληνικού; Δηλαδή, όχι μόνο μια ιστορική ανταπόκριση αλλά αυθεντική - ενεργητική παρουσία του ίδιου πνεύματος; Το ρωτώ διότι διχάζομαι ενίοτε ανάμεσα σε μια ''ανατολικότερη'' ερμηνεία της ιστορίας και σε εκείνη που ανέδειξε το δυτικό πνεύμα.
    Λέγοντας, Ανατολή, εννοώ την αιγυπτιακή και ινδική παράδοση καθώς και την χριστιανική - βυζαντινή, στοιχεία των οποίων φαίνεται πως ενυπάρχουν στη φιλοσοφία του Χέγκελ και τα ίδια επίσης στον Πλάτωνα. Φαίνεται όμως πως η δυτική παράδοση (Χέγκελ) προκρίνοντας την έννοια ως το πεδίο ορισμού του απολύτου, διαχωρίζει τον εαυτό της από την ανατολική στον τρόπο με τον οποίο αποφασίζει να λύσει την αντίφαση ως το θεμελιακό στοιχείο της ύπαρξης, διότι η ανατολική είναι μη ρασιοναλιστική. Και πάλι φαίνεται οτι την συναντά ως προς το γεγονός οτι το απόλυτο δεν είναι νούς.
    Εάν έχω θέσει σωστά το ζήτημα, τότε μπορώ να πάρω το θάρρος να υποθέσω πως αποφασίζοντας το ένα ή το άλλο θέτω τον εαυτό μου σε μια ορισμένη και καθ' όλα περίκλειστη κατανόηση της ύπαρξης που με οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα τέλος. Το ίδιο φαντάζομαι πως ισχύει και για τη συλλογικότητα που ονομάζεται έθνος.
    Σας ευχαριστώ γι' αυτή σας την προσοχή. Συγχωρήστε μου τυχόν λαθεμένη χρήση των εννοιών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δημ. Τζωρτζόπουλος5 Οκτωβρίου 2015 - 11:32 μ.μ.

    1. Η "Ανατολή" είναι ένα στάδιο στην εξέλιξη -υπό τη μορφή ενός ιστορικού μεταστοχασμού- του πνεύματος κατά Χέγκελ, ένα πρώτο, όχι τόσο επεξεργασμένο από το ίδιο το πνεύμα, όχι η ώριμη περίοδος του τελευταίου.
    2. Ο Γερμανικός Ιδεαλισμός είναι σημαντική εστία -σε ενδοσυνάφεια και με την αρχαιοελληνική σκέψη- πνευματικής "τεκνογονίας".
    3. Κάθε πεπερασμένο πράγμα έχει ένα τέλος, με το νόημα ότι είναι προσδιορισμένη άρνηση. Με αυτή την έννοια και το έθνος είναι μια προσδιορισμένη άρνηση, όχι όμως με το νόημα της βίαιης κατάργησης, όπως συμβαίνει τώρα σε μας, αλλά με εκείνο του μετασχηματισμού του, της μετεξέλιξής του σε ανώτερη πνευματική-κρατική-πολιτική-πολιτισμική κοινότητα, που θα διασφαλίζει την ύπαρξη της οντότητάς του.

    Πάντα για το καλύτερο και με το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η απάντηση είναι ικανοποιητική. Και πάλι, ευχαριστώ.

      Διαγραφή