Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Π. Κονδύλης: Άτομο και μαζική δημοκρατία

Παναγιώτης  Κονδύλης
1943-1998

Άτομο και κοινωνία

§1
Το φαινόμενο της μαζικής δημοκρατίας ανήκει στα κεντρικά μοτίβα της πολιτικής σκέψης του Π. Κονδύλη. Σε όλα σχεδόν τα έργα του, το εν λόγω φαινόμενο τείνει να αναπαρίσταται ως μια ασύμμετρη σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου: οι δυνάμεις καταναγκασμού παρουσιάζονται, από τη μια, ως «δημοκρατικά συμβεβλημένες» με την ευρεία μάζα να την εξουσιάζουν ανηλεώς· από την άλλη, ως πολιτικά εξουσιοδοτημένες να  ανακηρύσσουν την πρωτοκαθεδρία τους ως την πιο αντιπροσωπευτική νομιμοποίηση της ισονομίας και ισοπολιτείας. Και οι μάζες; Συγκροτούν το μεταβλητό πλήθος που τη μια φορά αντιμάχεται τη θεσμισμένη ετερονομία και την άλλη την αποθεώνει. Πρόκειται για μια καταναλωτική πολιτική διαδικασία, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εγελιανώς ως το «κίβδηλο άπειρο». Γιατί μας αφορά η μαζική δημοκρατία; Επειδή αποτελεί τον αστερισμό της σύγχρονης εποχής και καθορίζει απόλυτα τη ζωή μας. Όπως αναφέρει ο Κονδύλης στο τελευταίο του έργο Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος, η κοινωνική θεωρία της μαζικής δημοκρατίας δεν παραπέμπει απλώς σε κάποιο ιδεολογικό σχήμα σκέψης αλλά στο τελευταίο  ως ένα «μεθοδολογικά» κατασκευασμένο «μοντέλο». Αλλά και τούτο όχι ως κάτι αποκομμένο από τις συγκεκριμένες εκάστοτε αναλύσεις των καταστάσεων.

   §2
Ποια θέση επιφυλάσσει στο άτομο η σημερινή (δυτική) μαζική δημοκρατία; Εκ πρώτης όψεως  φαίνεται πως το άτομο συνιστά μια αξιωματικά ισότιμη και ανεξάρτητη ανθρώπινη ύπαρξη (Το Πολιτικό και ο Άνθρωπος, σ. 18), η οποία βρίσκεται σε συνεχή διάδραση με τις άλλες ανθρώπινες υπάρξεις. Οι διαδράσεις αυτές συγκροτούν και συνέχουν την κοινωνία. Τούτο ωστόσο δεν σημαίνει ότι το ανθρώπινο άτομο τελεί σε εσωτερική ενότητα με την κοινωνία και πως αντιστοίχως είναι ο υποστασιακός της μοχλός. Απεναντίας, αυτό αντλεί την υποστασιακή του ενότητα μόνο από τον εαυτό του, καθώς μέσα στη μαζική κοινωνία «εμφανίζεται αποκομμένο από κάθε ουσιώδη ή υπερατομικό δεσμό» (ό.π., σ. 19). Κατ’ αυτό το πνεύμα, το άτομο περιθωριοποιείται στην ιδιωτική σφαίρα και παύει να αποτελεί «την τελευταία συστατική ενότητα μιας απεριόριστα κινητικής κοινωνίας» (ό.π.). Η πολυπλοκότητα της τελευταίας βέβαια λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις και δεν επιτρέπει την αιώρηση στη δημόσια σφαίρα διαφόρων ιδεολογικών μυθολογιών  περί αυτόματων μεταμορφώσεων της ιδιωτικής ετερογένειας σε λειτουργικό στοιχείο της κοινωνικής δράσης. Σε κάθε περίπτωση, ο ατομισμός της μαζικής δημοκρατίας δεν είναι μια ευθύγραμμη ή οριστικά παγιωμένη μορφή ζωής· επομένως  δεν μπορεί να υπαχθεί σε οποιαδήποτε ιεραρχική διεύθυνση ή να εντοιχισθεί σε έγχρωμα ή άχρωμα συνθήματα οποιασδήποτε επικοινωνιακής θεωρίας. Ως αντιστάθμισμα προβάλλεται μια οικουμενική ηθική, μια ιδεώδης, υποτίθεται, κανονιστική ηθική, την οποία, ως γνωστόν, ο Νίτσε αποτίμησε δεόντως ως ηθική των δούλων.

§3
Το ερώτημα τώρα είναι: Πώς κατανοείται το κοινωνικό στη μαζική δημοκρατία; Σε επίπεδο κοινής αντίληψης «ανακατεύεται με τη “διυποκειμενική ανταλλαγή”, τη διαπροσωπική “σχέση εγώ-εσύ” και τις σχετικές ιδεολογίες αυτοπραγμάτωσης» (σ. 50). Τι σημαίνει τούτη η εκτίμηση; Ότι άραγε η κλασική σχέση υποκειμένου – αντικειμένου συλλαμβάνεται από τις διάφορες θεωρήσεις για τη μαζική δημοκρατία ως οπισθοχωρούσα για χάρη της σχέσης εγώ και εσύ; Το πνεύμα της μαζικής δημοκρατίας αντιλαμβάνεται την πρώτη μορφή σχέσης ως αναγκαία παράκαμψη προς τη δεύτερη. Η ιδιαίτερη σημασία αυτής εδώ έγκειται στο ότι απελευθερώνει τη φλόγα των παθών και συγχρόνως προσβλέπει σε μια ηθική [=ηθικιστική] απεικόνιση του παρόντος, με βασικό στόχο την απο-ενοχοποίηση της μαζικής κατανάλωσης υλικών και πνευματικών αγαθών. Έτσι διαμορφώνεται η άτεγκτη κατάσταση, όπου η κοινωνικοποίηση ως εσωτερίκευση κανόνων (σ. 54) παραχωρεί τη θέση της σε μια απνευμάτιστη διεργασία ή διαδικασία άσπλαχνης χρησιμοθηρίας και υπολογιστικότητας. Την ίδια στιγμή, ο κατακερματισμός της ανθρώπινης ουσίας, που γίνεται αισθητός υπό μορφή φυγόκεντρων τάσεων και διαφοροποιήσεων, ισορροπεί με οικουμενιστικούς παράγοντες ηθικο-ανθρωπολογικής υφής (σ. 64). Όπως όμως κι αν ερμηνεύεται η κοινωνική γραμμή της μαζικής δημοκρατίας, το μη αμφισβητήσιμο του χαρακτήρα της εντοπίζεται, μεταξύ των άλλων, στο εξής: «η προγραμματικά επιδιωκόμενη τυπική διάρθρωση των κανόνων και της συμπεριφοράς στην οικονομία, τη διοίκηση και την πολιτική γίνεται όλο και περισσότερο απλή πρόσοψη, πίσω από την οποία ανθούν και ευδοκιμούν η ευνοιοκρατία, η διαφθορά καθώς και η εγκληματικότητα» (σ. 69).

 §4
Και η ατομικότητα έχει καμιά προοπτική; Συνήθως εγγράφει μια προοπτική ως υποκείμενο, ως εγώ, που αναπτύσσει την αίσθηση ότι διάγει σε μια κοινότητα με τον άλλο. Σε μια τέτοια βάση οικοδομείται κατ’ αρχήν ένα είδος κοινωνικής σχέσης, ανεξάρτητα από τη δυναμική της τελευταίας. Πρωταγωνιστής αυτής της σχέσης βέβαια δεν είναι η εν συγχύσει ευρισκόμενη κοινωνία ούτε η μάζα ως ετοιμόρροπη συλλογικότητα, αλλά η ατομικότητα ως ανθρώπινη υποκειμενικότητα. Όσο κι αν η τελευταία εξαρτάται από δομές και υπερδομές αλλότριες προς την ουσία της , είναι εν τέλει η ίδια που φέρνει και οφείλει να φέρνει την ελευθερία της ευθύνης και της απόφασης. Ο Κονδύλης  αποφαίνεται ως εξής για μια τέτοια προοπτική: «Δεν υπάρχει καμιά κατάσταση πραγμάτων και καμιά αναγκαιότητα, στην οποία το υποκείμενο πρέπει να υπακούσει, όταν δεν θέλει κατά κανέναν τρόπο, δηλαδή όταν είναι έτοιμο να δεχθεί τον θάνατό του ως αναπόφευκτο τίμημα. Ο Πλάτων διατύπωσε κατά βάθος αυτή την αλήθεια και όχι απλώς μια προκατάληψη της δουλοκτητικής κοινωνίας, όταν έλεγε ότι ο ελεύθερος διακρίνεται από τον δούλο ακριβώς λόγω της ετοιμότητάς του να πεθάνει για να μην υποδουλωθεί, ενώ ο δούλος προτιμά τη σκέτη ζωή από την ελευθερία» (σ. 416). Με αυτά τα κριτήρια, σε μια πρώτη φάση, θα μπορούσε να ιδωθεί και το μεταβλητό πλήθος της νεοελληνικής κοινωνίας: είναι μοιραίο άραγε, αυτό το πλήθος να ποδοπατεί τη ρίζα της ελλαδικής του ανθρωπότητας, θυσιάζοντας την ελεύθερη υποκειμενικότητά του στο βωμό του διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού των ξένων συμφερόντων· και μάλιστα όταν μέρος αυτού του προσωπικού θέλει να εξαπατά με την επίκληση του «δημοκρατικού» ή «αριστερού» παρελθόντος του;





22 σχόλια:

  1. «…ο ελεύθερος διακρίνεται από τον δούλο ακριβώς λόγω της ετοιμότητάς του να πεθάνει για να μην υποδουλωθεί, ενώ ο δούλος προτιμά τη σκέτη ζωή από την ελευθερία…»

    Αυτή η ‘ετοιμότητα’ προς τον θάνατο, έναντι της υπόδουλης ζωής, αντιμετωπίζεται από τους δούλους/θεράποντες της «ψυχιατρικής επιστήμης» ως «ψυχολογικό πρόβλημα» στην ανθρωπινότερη περίπτωση και ως «ψυχικό νόσημα» στην αμιγώς απάνθρωπη. Η «θεραπεία» (όταν δεν πιάνουν οι φοβέρες των νόμων, της ιεραρχίας, του οικογενειακού περιβάλλοντος και της κοινωνικής κατακραυγής) είναι τα διάφορα χάπια των φαρμακοβιομηχανιών που σε επαναφέρουν στη φυσιολογική κατάσταση του δούλου, που επιθυμεί να δουλεύει αγόγγυστα έναντι του όποιου τιμήματος, με μόνο «ηθικό» προορισμό το να γεννά και να εκπαιδεύει δούλους.

    Η κουλτούρα της εποχής, πρεσβεύει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως το «ελευθερία ή θάνατος» είναι σύμπτωμα της μιζέριας και της νεκροφιλίας. Αντιθέτως, η εκπόρνευση (όχι μόνο η προσοδοφόρα, αλλά και η άμισθη ή ακόμα και η ιδίοις εξόδοις) θεωρείται ζωτική αρετή και μέσον ανάπτυξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκείνο που αποσιωπά και συγκαλύπτει η χρήση αφηρημένων εννοιών όπως 'μάζα' και 'άτομο' δεν είναι παρά το ότι η τυπική ισότητα έναντι του νόμου συνιστά την άλλη όψη της ταξικής διαφοροποίησης που βρίσκεται στην καρδιά των σύγχρονων κοινωνιών. Όψη που αρνείται εξ ορισμού την υποστασιοποιημένη ιδιότητα του πολίτη, που αντιφάσκει αθεράπευτα με αυτή του ταξικού υποκειμένου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δημ. Τζωρτζόπουλος18 Νοεμβρίου 2011 - 8:20 π.μ.

    @ανώνυμοι:
    Εάν με τη φράση "κουλτούρα της εποχής" αποδίδει κανείς τη μαζική ή λούμπεν κουλτούρα των αρχομανών και μίσθαρνων πάσης φύσεως (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, σωληνωμένοι κομματικά "διανοούμενοι" κ.λπ. με εξαιρέσεις πάντοτε), τότε πράγματι η ελευθερία είναι μιζέρια και η δουλεία "ελευθερία".

    @Ανώνυμος:
    H έννοια "μάζα" είναι πολύ συγκεκριμένα προσδιορισμένη σε επίπεδο πολιτικής επιστήμης και πολιτικής φιλοσοφίας= μια πολτοποιημένη ποσότητα ανθρώπων χωρίς αυτοσυνείδηση καθ' όλες τις όψεις του ανθρωπίνως υπάρχειν και του κοινωνικοπολιτικά ενεργείν. Μπορεί κάποιος, συναφώς να πιστεύει ή να θέλει να εκφράζει την ταξικότητά του ως υποκείμενο και καθολική αυτοσυνείδηση να μην έχει. Αν ρίξουμε ένα βλέμμα γύρω μας, θα δούμε περίτρανα παραδείγματα ανθρώπων, υποτίθεται κοινωνικοπολιτικά συνειδητοποιημένων, που στη δημόσια σφαίρα διαλαλούν ανέξοδα την υπεράσπιση του «δικαίου» του λαού και στην αφάνεια της ιδιωτικής σφαίρας αποδεικνύονται οι πιο αδιάντροποι αναρριχητές. Έτσι δημιουργούνται οι καθεστωτικοί μανδαρίνοι, οχυρωμένοι πίσω από το προσωπείο του ταξικού «αγωνιστή» και παρόμοια. Ο καθένας διερωτάται: ποιος ή ποιοι στηρίζουν, νομιμοποιούν, αναπαράγουν την εγκληματική δράση των συνωμοτικών συντεχνιών της πολιτικής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στις κοινωνίες της καπιταλιστικής 'εποχής' της ιστορίας καθολική αυτοσυνείδηση δεν δύναται να υπάρχει εξ ορισμού. Μερικευμένη συνείδηση με συνείδηση της μερικότητάς της, ναι. Εκτός αν αυταπατώμεθα ότι το δήθεν 'καθολικό' βλέμμα του υπεράνω ταξικών διαιρέσεων σκεπτόμενου υποκειμένου έχει πανοπτική εμβέλεια επί της κοινωνικοιστορικής ολότητας...Το ζητούμενο άλλωστε μιας τέτοιας συνείδησης δεν μπορεί να είναι παρά η υπέρβαση αυτής της ιστορικής 'εποχής' και των ποσοτικών διαιρέσεων που επιβάλλει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δημ. Τζωρτζόπουλος18 Νοεμβρίου 2011 - 10:45 π.μ.

    Το ταξικό στοιχείο είναι μόνο ένα μέρος του διαλεκτικού όλου και ως τέτοιο δεν μπορεί να στέκεται μόνο του εν ζωή. Ποιο είναι το όλο; Οι δομές και υπερδομές μιας πολιτικής κοινωνίας, στη συνάφεια δε τούτη η θεωρία και η πράξη της στις πιο διαφορετικές και απροσδόκητες εκφάνσεις της. Όταν η ταξική συνείδηση μένει στη μερικότητα της ταξικής διαίρεσης και δεν προχωρεί μέσω της επίγνωσης αυτής της διαίρεσης σε αναπροσδιορισμό εαυτού και του άλλου -π.χ. να μην φωνασκεί μόνο για ταξικά συμφέροντα, αλλά να διεκδικεί την καθολική της συγκρότηση [=καθολική αυτοσυνείδηση] για να μπορεί να κρίνει και να διακρίνει σωστά και αναλόγως να πράττει-, τότε εξελίσσεται στο πιο αντεπαναστατικό υποκείμενο, εφάμιλλο του μπρεσνιφισμού χονεκερισμού, δαμανακισμού, ανδρουλακισμού ... και πίνει το αίμα του λαού εν ονόματι κάποιας φαντασιακής του αναγωγής σε βολονταριστικούς παράδεισους τυπικής ισότητας. Όλοι σχεδόν οι σημερινοί κεφαλαιούχοι της Ρωσίας είναι πρώην "επαναστατικά", δηλαδή αντεπαναστατικά, υποκείμενα ενός καθεστωτικού "σοσιαλισμού".
    Στα καθ' ημάς: ένας συνδικαλιστής ή ένας καθεστωτικός διανοούμενος ερωτοτροπεί με τον ένα ή τον άλλο αξιωματικό θώκο, εν ονόματι της ταξικής του συνείδησης. Από μόνη της η ταξική συνείδηση είναι το μερικό με θετικό πρόσημο. Στα χέρια και στο μυαλό όμως της συγκεκριμένης ατομικότητας-υποκειμενικότητας μετατρέπεται σε εφαλτήριο για να βολευτεί το ιδιωφελές είναι του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή ο άνθρωπος δεν βρίσκεται μέσα στο όλο μιας ριζοσπαστικής θεώρησης ή κατανόησης μιας τέτοιας θεώρησης κ.λπ., δεν διεκδικεί μια καθολική αυτοσυνείδηση, γιατί δεν υποψιάζεται την αναγκαιότητά της: έτσι θέλει να μας προσφέρει το καθολικό με έλλειμμα πολιτικής συνείδησης, αντικειμενικής θεώρησης, δημιουργικής πράξης και μιας σειράς άλλων όψεων ή κόψεων του συζητούμενου όλου. Με τα δικά σας λόγια, ο κύριος αυτός αναπαράγει την ποσοτική διαίρεση, αντί να την αναιρεί, δηλαδή να την ανατρέπει διαλεκτικά. Να γιατί το κακό της ανεστραμμένης πολιτικής στην Ελλάδα δεν λέει να κοπάσει και η καθεστωτική "αριστερά" συμπεριφέρεται ως ένας επί πλέον εξουσιαστής, δίπλα στους δεδηλωμένους εχθρούς του λαού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. H διεκδίκηση της καθολικής συγκρότησης (καθολική αυτοσυνείδηση) της ταξικής έγκλησης πραγματώνεται όχι ως θεωρητική μορφή αλλά ως ιστορική πράξη ταξικών πολιτικών υποκειμένων που δρουν για την υπέρβαση των υφιστάμενων κοινωνικοιστορικών όρων...και έχοντας επίγνωση του ότι η θεωρητική προεικόνιση του όλου είναι αναγκαίο αλλά όχι αρκετό βήμα άρνησης των κατακερματισμών της καπιταλιστικής 'εποχής'. Μόνο έτσι η συγκεκριμένη ιδιοτελής ατομικότητα του αστικού ολοκληρώματος αυτοαναιρείται και τη θέση της παίρνει η συγκεκριμένη κοινωφελής ατομικότητα του κομμουνιστικού όλου...Η θεωρητική αυταρέσκεια περί αντικειμενικής σύλληψης του κοινωνικού είναι από θέση εκτός του πρακτικού ανταγωνισμού κοινωνικών αντιπάλων με ριζικώς αντιτιθέμενα υλικά διαφέροντα δεν είναι παρά η φενακισμένη απόπειρα διαχωρισμού θεωρίας κ' πράξης ή υλικής και πνευματικής εργασίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ως εξωτερικός παρατηρητής, έχω την αίσθηση (αν μου επιτρέπεται και για την χαρά του διαλόγου) πως το «Μόνο έτσι» από τον τελευταίο σχολιασμό του Ανώνυμου, είναι δηλωτικό της προσήλωσής του σε μια μέθοδο, που ενώ είναι προϊόν λόγου και ειλικρινούς πίστης, φέρει τα διακριτικά «βεβαιωμένης ιστορικής αλήθειας». Ωστόσο, η ιστορία, μας έχει επιβεβαιώσει πως το «μόνο έτσι», ως μέθοδος, μόνο έτσι δεν έχει συμβεί ποτέ και μόνο έτσι δεν ισχύει πουθενά, παρά την αιώνια προσήλωση σε αυτήν των πιστών/μαχητών της, που έχουν εναποθέσει τις προσδοκίες τους για την εκπλήρωση των στόχων τους, στην επόμενη χιλιετία.

    Αντιθέτως, ο Δημ. Τζωρτζόπουλος, έχω την αίσθηση, όπως προσλαμβάνω τον λόγο του, πως με δεδομένο τον κορεσμό, την αυτό-αναίρεση και τον εκφυλισμό των σχετικών και δοκιμασμένων ιστορικά, πολιτικο-φιλοσοφικών μεθόδων, κάνει λόγο για τη διάνοιξη μιας πολιτικό-φιλοσοφικής οδού, που στηρίζεται στην κριτική/ποιητική σκέψη, που συνιστά και προϋποθέτει εδώ και τώρα (στο άχρονο, πάντα) την ίδια την απελευθέρωσή της από τις μεθόδους (δίχως να αγνοεί ή να παραγνωρίζει τα ιστορικά δεδομένα).

    Στο πεδίο της στρατηγικής, πρώτα νικάς και μετά πολεμάς για να επιβεβαιώσεις εμπράκτως τη νίκη και να τερματίσεις τον πόλεμο, προτού καν τον αρχίσεις, αν είναι δυνατόν. Δεν πολεμάς για την αξία της μεθόδου ενός ατέλειωτου πολέμου, όπως οι πολεμοχαρείς/πολεμοκάπηλοι πολιτικοί και τα θύματα/οπαδοί τους, που αντιμάχονται αιωνίως, συνεργαζόμενοι και αλληλο-σφαζόμενοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. 1. Η τοποθέτηση των "ανώνυμων" πιστεύω ότι αποσαφηνίζει έτι περαιτέρω το ζητούμενο. Ποιο είναι το ζητούμενο εν τέλει; Το (επανα)διατύπωσαν οι "ανώνυμοι" πιο πάνω: η οδός. Όχι ποια οδό χρειάζεται και αξίζει να βαδίσουμε, αλλά να δυνάμεθα να ευρισκόμαστε εν οδώ, γιατί όλα στη ζωή δεν βαίνουν με βάση τα δικά μας σχέδια -αυτά είναι απλώς υποχρέωση προετοιμασίας μας για το απροσδόκητο- αλλά συμ-βαίνουν ως ιδιοσυμβάντα: ως τέτοια δηλαδή που έχουν τη δική τους λογική και στα οποία εμείς οι άνθρωποι καλούμαστε εκ των υστέρων να προς-βαίνουμε, να αναζητούμε δηλ. οδό προς το φως, είτε αυτό το φως λέγεται «κομμουνιστικό όλο», είτε «αυτοδιεύθυνση» είτε … Παράδειγμα: για τα καθέκαστα, τα αίτια, τις συνέπειες κ.λπ. του β΄ παγκοσμίου πολέμου μπορούμε και μιλάμε εκ των υστέρων, όχι εκ των προτέρων. Ορισμένοι δε από τους πρωταγωνιστές του πολέμου προσδοκούσαν οφέλη από τον πόλεμο, κι όμως η συγκομιδή τους ήταν ερήμωση: ο πόλεμος ως ιδιο-συμβάν.

    2. Κάθε θεώρηση λοιπόν από τους ανθρώπους, αγαπητέ Ανώνυμε, είναι θεμιτή και αναγκαία. Έχει ωστόσο μεγάλη δόση βολονταριστικής υποκειμενικότητας, γι’ αυτό και αρχίζει να αποκτά μερική ή ολική αντικειμενικότητα, όταν αναδύεται μέσα από την ιστορικότητα και ως ιστορικότητα του Είναι (μας). Παράδειγμα: Ο συγκεκριμένος ανδρουλακισμός, μπρεζνιφισμός και κάθε παραφυάδα του, το 1980, σε βιβλία που εκδίδονταν με λεφτά δικά σου και δικά μας έγραφε ότι το εν λόγω κομμουνιστικό όλο θα πραγματωθεί στην πρώην ΕΣΣΔ το 2000. Αυτό το όλο, το 2000, «πραγματώθηκε» γι’ αυτόν κι αυτούς τους ιδιοτελείς, όχι για σένα και για μας. Πώς «πραγματώθηκε» γι’ αυτούς; Με το να έχουν γίνει όψιμοι «σοσιαλιστές», προκειμένου να συνεχίζουν να εξουσιάζουν με άλλο τρόπο: να τεμπελιάζουν - με τη συγκατάθεση του λαού (εδώ μιλάμε για λαό-μάζα)- στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, να «νομοθετούν» δήθεν ενάντια στην πείνα του λαού –στην πράξη όμως υπέρ της πείνας του- και να «καταχειροκροτούνται ως «ήρωες» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και ως θεματοφύλακες της δικής μας ύπαρξης. Επίσης άλλοι παρόμοιοι πρώην και νυν έχουν καταλάβει έδρες στα ελληνικά πανεπιστήμια, παρά την ολική τους ανεπιστημονικότητα, και εξίσου καλοπερνούν, αμπελοφιλοσοφώντας για την οντολογική μας πορεία και αναστρέφοντας, ήτοι διαστρέφοντας την ιστορικότητά της. Την αναστρέφουν, γιατί οικοδόμησαν όλο τους το ιστορικό και «κομμουνιστικό» Είναι σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, οι οποίες στην πορεία μεταποιήθηκαν σε πολιτικές, ιδεολογικές και άλλες εξαπατήσεις των άλλων. Και αντί μέσα απ’ αυτές να αναζητούν μια νέα οδό , αρνούμενοι το δικό τους ως τώρα ψευδές και απατηλό Είναι, αντί δηλαδή να αυτοκαταργούνται ως ειδικοί της υπόθεσης, εννοούν να διαστρέφουν την ιστορικότητα και να ψεύδονται ασύστολα με στήριγμα όλους τους υποχθόνιους της μαζικής-λούμπεν κουλτούρας. Τέτοιοι είναι οι μίσθαρνοι-φορείς της ιστορικής κωμωδίας, για την οποία μιλούσε θαυμάσια ο Μαρξ.

    3. Μετά ταύτα, και η δική μας συζήτηση ας γίνεται αποδεκτή ως οδός, χωρίς ο κάθε συνομιλητής να διεκδικεί το αλάθητο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εάν προϋπόθεση κάθε ειλικρινούς διαλόγου είναι η σαφής και ξεκάθαρη τοποθέτηση των φορέων του λόγου για το "πρώτο κινούν" της κοινωνικοιστορικής τους εμπειρίας και συνείδησης, τότε ο λόγος "περί μεθόδου" δεν αφορά σε καμία τελεσίδικη βεβαιότητα για την κίνηση της ιστορίας αλλά για την αναπόφευκτη και πέραν υποκειμενικών προθέσεων υλικότητα της θέση μας εντός του καπιταλιστικού "είναι". Η επιμονή του θεωρητικού λόγου να αρνείται αυτήν ακριβώς την υλικότητα είναι χαρακτηριστική των ψευδαισθήσεων περί καθολικής συλλήψεως του κοινωνικοιστορικού πεδίου χωρίς την ενεργητική παρεμβολή της υποκειμενικής ιστορικής πράξης. Η δε εμμονική αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα ολοκληρωτικής φύσεως και ψευδή διανοητικά πρότυπα που ανθούν ακριβώς εκεί όπου η ριζική κριτικότητα του λόγου στερείται την αναπολλοτρίωτη υλικότητα της κοινωνικοιστορικής έγκλησης ενός εκάστου εξ υμών είναι άστοχη. Πρόκειται όχι για μίσθαρνους φορείς της ιστορικής κωμωδίας, για την οποία μιλούσε ο Μαρξ, αλλά ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή για έμμισθους απολογητές της υπαρκτής ιστορικής εμπειρίας του καπιταλιστικού ρεαλισμού.
    Τέλος, ο σχετικισμός "κάθε θεώρησης" ως θεμιτής και αναγκαίας από ισότιμα μέλη της ανθρώπινης κοινότητας είναι προδήλως εκτός ιστορικού τόπου και χρόνου και παραπέμπει σε συζήτηση τύπου φιλολογικού σαλονιού, απογυμνωμένης από κάθε κριτική -τουτέστιν πολεμική- δυναμική στην κατεύθυνση της "συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κοινωνικοιστορικής εμπειρίας".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. 1. Η «κάθε κριτική, πολεμική, δυναμική κατεύθυνση της "συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κοινωνικο-ιστορικής εμπειρίας"» δεν μπορεί να προκύπτει από την οποιασδήποτε αναπαλαιωμένη φαντασιακή αναπαράσταση αυτο-ακατανόητων "αποφάνσεων" του είδους: "το απόλυτο Εγώ ή το χάος", "πίστευε και ψήφιζε", "απολογήσου ή απογυμνώσου" κ.ά.

    2. Το ηχηρό του κάθε αντι- στασιακού σαλονιού -είτε το τελευταίο λέγεται φιλολογικό είτε υπατεία είτε νοο-τροπία κ.λπ.- δεν αποτρέπει τον μπρεζνιφισμό-ανδρουλακισμό ολικής αλέσεως (και μιλάω γενικώς εδώ) "να χαιρετάει από την εξέδρα ώρες/ατέλειωτες τις παρελάσεις ...και να λέει καλά είμαι εδώ." (Μ. Κατσαρός).

    Αντί, συνεπώς, οποιασδήποτε άλλης υλικότητας του Νοείν και του Είναι(μας), προ-τιμώ και προ-τείνω εκείνη που λέει: "Αντι-σταθείτε ... και σε μένα ακόμα που σας ιστορώ...Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν" (Μ. Κατσαρός).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αν η μετάβαση προς το κομμουνιστικό όλον είναι συνειδητή πράξη (βάση του μαρξισμού) το ''συνειδητό'' αποτελεί θεμελιωτική πράξη, υποκειμενικο-αντικειμενικό στοιχείο της διαδικασίας, και δεν μπορεί να αντιδιαστέλλεται στην ''υλική'' πράξη, εν είδει ενός πρακτικισμού χωρίς προτρέχουσα σύλληψη της διαδικασίας και των αποτελεσμάτων του, και προτρέχουσα σύλληψη του όλου. Όπως τονίστηκε, μια απλώς ταξική συνείδηση αναπαράγει την μερίκευση του καταμερισμού της πνευματικής και της χειρωνακτικής εργασίας. Η υποτελής τάξη πρέπει όχι μόνο καταστείλει τον αντίπαλο, αλλά και να άρει τον εαυτό της ως τέτοια. Επίσης, η διαμεσολάβησή της ως αρνητική διαδικασία πρέπει να είναι και προσανατολισμένη στο ποιοτικό άλμα της καθολικής αυτοσυνείδησης, δεν συνιστά απλή άρνηση αλλά καθορισμένη άρνηση και κατάφαση, αφού διατηρεί ''σταθερό το κοινωνικό νόημα'', όπως έλεγε ο Λούκατς, του μετασχηματισμού, και αυτό το σταθερό κοινωνικό νόημα είναι με θετικό τρόπο ο στόχος-και η εικόνα- ενός κομμουνιστικού όλου, και όχι απλώς η κατάπνιξη της άρχουσας τάξης. Ο Μάρξ έλεγε ότι το ''προλεταριάτο'' πρέπει να χειραφετήσει όλη την ανθρωπότητα. Η αδυναμία της κλασικής ''περιοδολόγησης'' των φάσεων του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού νομίζω έγκειται στην οριοθέτηση της στιγμής της άρνησης της αστικής τάξης, και της στιγμής κατάφασης της αταξικής κοινωνίας. Δυστυχώς, αν η άρνηση δεν θεμελιώνει ταυτόχρονα, μάλλον η διαδικασία θα αποτυγχάνει. Μία μακροχρόνια βία καταστολή δεν μπορεί άξαφνα να λήξει και από μία συγκεκριμένη στιγμή και μετά να αρχίσει την απονέκρωση του κράτους και την οικοδόμηση ''καθολικής αυτοσυνείδησης''. ΄Νομίζω και εγώ ότι η τελευταία πρέπει ήδη από την στιγμή αυτή να προοιωνίζεται στις πράξεις της ταξικής χειραφέτησης. Με απλά λόγια, καταλαβαίνω τον ''αντι-ανθρωπισμό'' και τον φόβο της προπαγάνδας των ''ανθρώπινων δικαιωμάτων'', αλλά νομίζω πως οι φόβοι αυτοί μας έχουν αποπροσανατολίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. H μετάβαση προς το κομμουνιστικό όλο ΜΟΝΟ συνειδητή ιστορική ενεργητικότητα δύναται να είναι και επομένως το "εάν" καθίσταται περιττό. Η συνειδητότητα μιας τέτοιας ενεργητικότητας σαφώς και δεν οδηγεί σε πρακτικισμό εφόσον με τον τελευταίο εννοούμε τον μη αναστοχαστικό χαρακτήρα της πράξης των ταξικών υποκειμένων. Η προτρέχουσα σύλληψη της διαδικασίας και των αποτελεσμάτων της ιστορικής πράξης των υποκειμένων αυτών δεν γίνεται εν είδει θεωρητικής παιδιάς επί χάρτου αλλά θεμελιώνεται και αφορμάται από την συγκεκριμένη κοινωνικοιστορική τους εμπειρία την οποία εκκινά να υπερβεί ("αρνηθεί"). Με άλλα λόγια, η ταξική συνείδηση, εφόσον είναι συνείδηση και όχι αλλοτριωμένη μορφή και εφόσον είναι συνείδηση και όχι θεωρητικό passtime ενεργεί εν γνώσει της μερικότητας των διαφερόντων της και έχοντας ως σταθερό ορίζοντα το κομμουνιστικό όλο, που πραγματωνόμενο θα της επιτρέψει να καταστεί καθολική αυτοσυνείδηση. Πριν την πραγμάτωση αυτή, η ταξική συνειδητότητα είναι αναπόφευκτα μερική χωρίς αυτό να συνιστά μειονέκτημα ή πλεονέκτημα αλλά αναγκαίο κακό που προκύπτει από τον ιστορικό της χαρακτήρα. Είτε το αναγνωρίζουμε θεωρητικά είτε όχι, αφετηρία της ριζικής κριτικότητας είναι εξ ορισμού η έγκλησή μας ως ταξικών υποκειμένων εντός του υπαρκτού καπιταλιστικού κόσμου τον οποίο θέλουμε να αρνηθούμε ως συνειδητά προλεταριακά υποκείμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Το όποιο κοσμοείδωλο (Ιδανική Πολιτεία, Κομμουνιστικό Όλο, Κοινωνικό Είναι, Βασίλειο των Ουρανών, Ανθρωπότητα, κ.λπ.) όπως και αν ονομάζεται και όπως και αν εκτίθεται ως θεωρία και πρακτική/ζώσα πολιτική/μορφή ζωής, οφείλει κατά τη γνώμη μας, να μεριμνά, πέραν των του οίκου του α) για την προστασία (και όχι τη χειραγώγηση/εκμετάλλευση) του ανώνυμου όντος από την ίδια του την άγνοια και β) για την προστασία της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας έκφρασης και μορφής ζωής του οποιουδήποτε.

    Ό,τι ιδανικό, δύναται να νοείται ως ιδανικό, μόνο αν μεριμνά, όχι μόνο για τη δυνατότητα μετοχής στην ιδανικότητα/ουσία του αλλά και για ό,τι δεν συμμερίζεται την ίδια την ιδανικότητά του. Ιδανικό, είναι αυτό που μπορεί να υπάρξει, δίχως να ενοχλείται από - αλλά και δίχως να ενοχλεί - ό,τι δεν μετέχει της ουσίας του.

    Το απόλυτα ελκυστικό είδωλο, θα ήταν αυτό που δεν θα δαιμονολογούσε ό,τι δεν ελκύεται από την ελκυστικότητά του.

    Υ.Γ. Η ανθρώπινη νοημοσύνη, δεν νομίζουμε πως λειτουργεί μόνο επί του δρόμου/ναού της ταξικής πάλης (εν εκκλησίαις ευλογείτε τον θεόν), αλλά σε οποιοδήποτε πεδίο/στάδιο. Τόσο εντός όσο και εκτός φιλολογικών σαλονιών. Εξ άλλου, το «φιλολογικό σαλόνι» δεν είναι μια οντότητα, όσο μια εξωτερική και εκ του μακρόθεν περιγραφή ενός πεδίου. Ο δρόμος της ταξικής πάλης (με την όποια δική του ιστορία) θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί ως είδος «φιλολογικού σαλονιού», ιδίως όταν τα αποτελέσματα που ενδέχεται να προκύπτουν από τις δράσεις επί του δρόμου, δεν διαφέρουν επί της ουσίας από τα αποτελέσματα που ενδέχεται να προκύπτουν από τις δράσεις εντός φιλολογικών σαλονιών (ενδέχεται μάλιστα να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, τα εκατέρωθεν πεδία). Δεν νομίζουμε, δηλαδή, πως έχει νόημα να αναρωτιόμαστε πώς θα έγραφε ο Μαρξ, αν δεν καθόταν σε αστική πολυθρόνα και δεν βουτούσε την πένα του σε μελάνι σουπιάς, αλλά έγραφε στο πεζοδρόμιο βουτώντας το φτερό του σε αίμα ταξικού εχθρού ή φίλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Aλίμονο, πόση θεωρητική τυφλότητα ή εθελοτυφλία χρειάζεται για να θεωρεί κανείς την υλικότητα των ανθρώπινων αναγκών και την ταξική αγωνιστικότητα ως -απλώς!- έναν ακόμη δρόμο τον οποίο παίρνει η κοινωνικοιστορική μας ύπαρξη ή ως μια εξωτερική -από τι άραγε, από την ιστορικότητα;- και εκ του μακρόθεν - από την εκτός ιστορίας έρημο;- περιγραφή του πεδίου. Ως εάν το ιστορικό ον διαλέγει ελεύθερα και αδέσμευτο από καταναγκασμούς, πριν και έξω από τον ιστορικό χρόνο, τη θέση του εντός του κοινωνικού είναι. Ως εάν η αντικειμενικότητα της υλικής του συνθήκης είναι -απλώς- ένα θεωρητικό ενδεχόμενο μεταξύ άλλων και όχι συγκεκριμένη ιστορική βίωση. Καλώς ήλθατε στο βασίλειο του φιλελεύθερου σχετικισμού και της καθεστηκυίας διαλεκτικής των ίσων "επιλογών" που τα ανθρώπινα υποκείμενα δύνανται να έχουν από κοινή αφετηρία ισχύος εντός του "καλύτερου δυνατού κόσμου"!
    Ως εάν ο "φιλόλογος" Μαρξ ανακάλυψε εκ του μη όντος την προλεταριακή συνθήκη της ιστορικής του εποχής συχνάζοντας -απλώς!- στις βιβλιοθήκες του Λονδίνου και ενώ τα εργοστάσια του Μάντσεστερ κάπνιζαν άδεια από ανθρώπινη μάζα...
    Ως εάν η κομμουνιστική πράξη είναι -απλώς!- "δράσεις επί του δρόμου", κάτι σαν γυμναστικές επιδείξεις κατά τη διάρκεια του ζώντος -εκτός εργασίας- χωροχρόνου της προλεταριακής μας εαυτότητας.
    Ως εάν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δημ. Τζωρτζόπουλος19 Νοεμβρίου 2011 - 7:23 π.μ.

    Το Τέλος, ως τέτοιο, δεν είναι μόνο η επίτευξη ενός σκοπού, η αποπεράτωση ενός προθετικού όλου, αλλά κυρίως η αποδεδειγμένη αλήθεια (ή το ψεύδος) αυτού που το υποκείμενο ισχυρίζεται ότι είναι στην αρχή. Για το θέμα μας, τούτο θα επιχειρούσα να το κατανοήσω ως εξής: πάντοτε ως Είναι βρισκόμαστε σε εκείνο το σημείο, στο οποίο βρίσκεται η συνείδησή μας. Το γεννημένο παιδί αρχίζει να έρχεται προς εαυτόν, όταν αυτοπροσδιορίζεται μερικώς ή ολικώς, χωρίς ανάπαυλα εντός του χρόνου (του), και όχι όταν κλαίει μέσα στην κούνια του. Η γέννησή του είναι ασφαλώς Είναι, το κλάμα του παραπέμπει σε ένα ακαθόριστο, από άποψη συνείδησης, Είναι, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι το σήμαντρο μιας επιτευχθείσας διαμεσολάβησης του Είναι (του) από το γίγνεσθαί του . To ζητούμενο συνεπώς είναι τούτη η διαμεσολάβηση ως διαλεκτική μορφής και περιεχομένου. Εάν το πιο πάνω κλάμα αποδειχθεί στην πορεία και στο τέλος ως ο ολοφυρμός της Εκάβης, λόγω της απώλειας όλου του Είναι της, τότε η ζωή, όπως κι αν έχει βαφτισθεί στην αρχή –όλο, μέρος, επαναστατικό …– θα καταλήξει να είναι ένας λάθος σχεδιασμός. Αυτό το λάθος ωστόσο μπορεί να περιορίζεται ευθύς εξαρχής, πριν ακόμα εξαπλωθεί και γίνει τραγωδία (όπως έχει γίνει ως τώρα όλο το κοινωνικό-πολιτικό κίνημα), όταν το υποκείμενο παρεμβαίνει με συνείδηση , εγελιανώς δηλαδή ως «προσδιορισμένη άρνηση» (bestimmte Negation) που περιέχει και την αυτό-άρνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ Ανώνυμος 6:57

    Κομμουνιστική πράξη; Τι ‘ν τούτο; Μπορεί να είμαι φορέας θεωρητικής τυφλότητας, όπως μέσα από κομμουνιστικά επιφωνήματα απελπισίας διαγνώσατε ως αυτόκλητος ιεροεξεταστής θεωρητικής επάρκειας, σκίζοντας ενδεχομένως και τα ιμάτιά σας διαβάζοντας τις βλασφημίες που ξεστόμισα, ωστόσο, επειδή μιλήσατε για πράξη κι επειδή τυφλός, στο πεδίο της όρασης δεν είμαι, θα ήθελα να μας «δείχνατε» μια πράξη και να μας λέγατε «να, αυτό είναι κομμουνιστική πράξη» ή «να, αυτός, ο Θύμιος, ο Μπάμπης, ο Θανάσης, η Τασία, επιδίδονται σε κομμουνιστικές πράξεις». Πολύ δε καλύτερα θα ήταν, αφού μας δείχνατε ποιες είναι οι κομμουνιστικές πράξεις, να μας δείχνατε και αυτούς που βιώνουν το όφελος αυτών των πράξεων.

    Επίσης, θα σας παρακαλούσα, προκειμένου να μην πνιγεί η όποια προσπάθεια διαλόγου μέσα σε ειρωνείες, χλευασμούς, κατηγορητήρια και άλλες τέτοιες ενδείξεις κομμουνιστικής αβρότητας, να προσπαθείτε όταν φιλοξενείστε σε «δημόσια φιλολογικά σαλόνια» και δεν βρίσκεστε στο δρόμο της ταξικής πάλης, να μην κουβαλάτε μαζί σας τη γλώσσα και τις τακτικές του αγωνιστικού και ιερού για εσάς, πεζοδρομίου σας. Ιερότητα διαθέτουν όλοι οι χώροι και δεν είστε εσείς ο μοναδικός αξιολογητής της όποιας ιερότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Θέλω απλά να επισημάνω, στους υποστηρικτές της πούρας καραμαρξιστικής υπερκομμουνιστικής ταξικής πάλης, ότι σε κάτι φιλολογικά σαλονάκια σύχναζαν διάφοροι Ροβεσπιέροι και Ρουσσώ, πριν στήσουν Λαιμητόμους...βέβαια τούτοι ήτο "Αστοί", αλλά τότε αν τους κρίνωμεν ως αστούς, μην τους μολεύουμε αναφέροντάς τους κατα το δοκείν ως είδωλα της επαναστατικής πράξεως...όπου μας βολεύει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η ειρωνική χρήση της κριτικής γλώσσας είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων και είναι αμφίστομη, θα μου επιτρέψετε, όπως άλλωστε και η πολεμικότητα του λόγου. Εάν αυτό συνιστά για εσάς "κατάχρηση φιλοξενίας", τότε σαφέστατα βρίσκεστε στον αντίποδα της δικής μου αντίληψης για το νόημα και την ουσία της κριτικής αντιπαράθεσης. Μπορείτε φυσικά να μου κλείσετε την πόρτα κατά πρόσωπο εάν θίγεστε προσωπικά (γιατί άραγε;). Ας είναι...
    Επί της ουσίας, τώρα:

    Η χαρακτηριστικότερη ίσως εκδήλωση του εγγενούς δεσμού της ριζικής κριτικής διάστασης της φιλοσοφίας και του χειραφετητικού προτάγματος βρίσκεται σε ένα σύντομο κείμενο του 1796 που φέρεται ως το "Παλαιότερο Σύστημα-Πρόγραμμα του Γερμανικού Ιδεαλισμού" και είναι γραμμένο από το χέρι του νεαρού Χέγκελ, μολονότι οι ιδέες που εκφράζει απηχούν περισσότερο αυτές του νεαρού Σέλλινγκ και λιγότερο του Φρειδερίκου Χέλντερλιν (οι τρεις τους άλλωστε είχαν σπουδάσει μαζί στο θεολογικό σεμινάριο του Τύμπινγκεν). Στο κείμενο αυτό δηλώνεται απερίφραστα ότι η φιλοσοφία είναι εξ ορισμού χειραφετητικός λόγος που στοχεύει στην επίτευξη ριζικής κοινωνικής ανάταξης, βασισμένης στην ελευθερία και την ισότητα. "Μόνο τότε μπορούμε να προσδοκούμε την ίση ανάπτυξη όλων των ανθρωπίνων δυνάμεων".
    Το τι συνιστά κομμουνιστική πράξη κρίνεται από όλους όσοι έχουν συμμετάσχει έστω και μία φορά, από προλεταριακή σκοπιά, σε απεργία, διαδήλωση, κατάληψη και ό,τι εν γένει συνιστά την ενεργητική, έμπρακτη άρνηση του κοινωνικοιστορικού παρόντος του υπαρκτού καπιταλισμού στον καθημερινό βιόκοσμο του δυτικού κοινωνικού υποκειμένου. Η έκδηλη εκ μέρους σας δυσανεξία έναντι του χειραφετητικού προτάγματος που υποστασιώνει τον θεωρητικό λόγο και τον καθιστά ιστορικά ενεργό είναι λυπηρή αν και αναμενόμενη. Καμμία έκπληξη λοιπόν με την υποκριτική ρητορική σας άγνοια -τι ΄ν΄ τούτο;- για την πράξη αυτή. Που φυσικά δεν "είναι" αλλά "γίνεται" εντός του ιστορικού χρόνου. Για εσάς οι φιλόσοφοι μπορεί να είναι μόνο φιλόσοφοι και οι προλετάριοι μόνο προλετάριοι. Τέλος, ο κριτικός αντίλογος είναι από τη φύση του αυτόκλητος -ενεργοποιεί δηλαδή ο ίδιος τη θεωρητική του συνείδηση- και δεν περιμένει να κληθεί από καμμία καθέδρα για να υπάρξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. @ Ανώνυμος

    Η αλήθεια είναι πως δεν έχω πάει ποτέ μου σε πορεία ή σε πολιτική συγκέντρωση, γιατί απεχθάνομαι τον συνωστισμό και την αγελοποίηση. Έχω μόνο κάτι μνήμες απ’ όταν ήμουν μικρός, τότε που με είχαν σύρει οι γονείς μου σε κάνα δυο πολιτικές συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος, την «αθώα» εποχή της μεταπολίτευσης. Από αυτές τις μνήμες (που αν και έχουν περάσει στη λήθη, μπορώ, παραδόξως και τις επαναφέρω έστω και αμυδρά, ως εφιάλτες) αλλά και από τις «αγωνιστικές εικόνες» της τηλεόρασης, όλα αυτά (ακόμα και στη «γνήσια» μορφή τους – αν υποθέσουμε πως υφίσταται μια τέτοια μορφή) μου έμοιαζαν πάντα σαν μια ατέλειωτη ουρά νεκρών σε στάση λεωφορείου, εν αιωνία αναμονή για ένα λεωφορείο που υποτίθεται πως οδηγεί στη ζωή, αλλά που ακόμα κι αυτό, δεν πρόκειται να περάσει ποτέ.

    Γεννήθηκα σε αριστερή οικογένεια που συναναστρεφόταν φίλους με αριστερές αρχές. Τόσο αριστερές, που τώρα «στα δύσκολα» το παίζουν όλοι «κινέζοι» και προφυλάσσουν τις περιουσιούλες τους ενώ δίπλα τους άλλοι πεινάνε. Στη δημόσια παιδεία, όπου και το στάδιο της εργασίας μου, όλα τα γουρούνια του συνδικαλισμού είχαν πάντα την ίδια μούρη. Αναρχοαυτόνομοι, μουλούδες, κουκουέδες, πασόκοι, νεοδημοκράτες, όλοι στη ρεμούλα. Αν πέσεις δε στα νύχια τους και θελήσουν να σε «βοηθήσουν» αν αντιμετωπίζεις κάποια αδικία… το κάνουν με το να σε εκθέσουν περισσότερο στην αδικία για να κερδίσουν περισσότερα συνδικαλιστικά κουπόνια. Οι όποιες φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων έχω συναντήσει στη ζωή μου, δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο από τον αριστερό χώρο. Ενδέχεται να ήταν και φασίστες, αλλά στη δύσκολη στιγμή, να εμφανίστηκαν ως άνθρωποι.

    Αυτά για τις κομμουνιστικές πρακτικές, τα ακούω βερεσέ φίλε μου. Την ανθρωπιά την κατανοώ και τη βιώνω, άμα τη εμφανίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Δημ. Τζωρτζόπουλος19 Νοεμβρίου 2011 - 11:24 μ.μ.

    1. Η κοινωνία, το λέγειν ή το πράττειν των ανθρώπων της και ό,τι συνυφαίνεται με αυτά έχει θριαμβεύσει ως τώρα, μέσα στην ιστορία, ως χρόνος των πραγμάτων και όχι των ανθρώπων. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνήθως, –οπωσδήποτε όμως οι κατηγορίες που αναφέρουν στο τελευταίο τους σχόλιο "οι ανώνυμοι", οι κατηγορίες που κατ’ εξακολούθηση μετα-προσδιορίζω ως μπρεζνιφισμό-ανδρουλακισμό-δαμανακισμό-κοτζιασμό-λοβερδισμό (όλοι οι πρώην και οι νυν) …– συγκεντρώνουν την ύπαρξή τους μέσα στη διακοσμητική ένδεια της αυλής και του θρόνου των πολιτικών, συνδικαλιστικών και παρόμοιων συνωμοτικών μηχανισμών.

    2. Ας φανταστεί κανείς διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις, κινηματικές εκρήξεις με ηγέτες τους μανδαρίνους συνδικαλιστές των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΔΕΗ, ΟΤΕ …ή τους φασουλήδες των καθεστωτικών κομμάτων ή ομάδων της «αριστεράς», που βάφτιζαν την προστασία των βουλευτών στο Σύνταγμα περικύκλωση της Βουλής ή μετά τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα έτρεχαν στους διάφορους «πολιτειακούς» παράγοντες για να επαναβεβαιώσουν τη νομιμοφροσύνη τους στο «άθλιο» κατά τα άλλα κοινωνικό σύστημα που υποτίθεται ότι εχθρεύονται στα λόγια. Και όμως υπάρχουν ακόμα αγέλες που τους ακολουθούν –και θα συνεχίσουν να υπάρχουν με την «αριστερά» θεωρητικά να ακροβατεί συνθηματο-(συνθηκο)-λογικά και εν πράξει να απολαμβάνει με ασφάλεια τα κρατικά-δημόσια προνόμιά της. Θυμίζουμε για μια ακόμη φορά πως ο Μουσολίνι πρωτοξεκίνησε ως Γραμματέας του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας, όπως και άλλοι πολλοί …

    3. Η κάθε επί μέρους ελευθερία των αθώων ανθρώπων, μέσα στην ιστορία, αναγκάζεται να υπάρξει, εν μέρει ή εν πολλοίς, ως συγκατάθεση στον χαμό της: ό,τι ακριβώς συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα με τους καθεστωτικούς της «δημοκρατίας, της προόδου και του σοσιαλισμού» να δημαγωγούν περί του αντιθέτου. Μιας και αναφέρθηκε ο Χέγκελ, αυτός ο με γάλος διαλεκτικός φιλόσοφος, ας μου επιτρεπόταν να επαναλάβω κάποια λόγια του: «το συγκεκριμένο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο συγκεκριμένα». Συγκεκριμένα σημαίνει στην τωρινή περίπτωση της Ελλάδας, όχι να μιλά κανείς αυτάρεσκα για «ανατροπές ή ανατρεπτικο-λαϊκές εξουσίες» μετά την επέλαση του ολέθρου, αλλά για εδώ και τώρα αναχαίτιση του ολέθρου. Είδε κανείς κανένα τέτοιο σχεδιασμό αναχαίτισης, εκτός κι αν οι κύριοι καθεστωτικοί σκοπεύουν να αυτό-συνειδητοποιηθούν μετά το ολοκαύτωμα. Ε, τότε αυτό ονομάζεται μετα-μέλεια, και μεταμελούνται όσοι δεν είχαν την καθολική αυτοσυνείδηση –αυτό το επαναστατικό ρήγμα στα έσω τους– να μέλονται πρωτύτερα και εκείθεν των λεκτικών τους μεταμφιέσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή