Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

G. W. Fr.Hegel: Περί του διαλεκτικού Αναιρείν


                                          Γκέοργκ  Χέγκελ
                                          1770–1831


                          Η δυναμική του Αναιρείν

                                                  §1


                           Εισαγωγικές επισημάνσεις

·      Από αφορμή κάποιες αναγνώσεις που θεωρούν την εγελιανή διαλεκτική και τη σκέψη του Χέγκελ ένα Μηδέν μπροστά στο δικό τους Είναι, δηλαδή μπροστά στα δικά τους εγκεφαλικά «επαναστατικά προτάγματα», παραθέτουμε στη συνέχεια ένα πολύ μικρό δείγμα της ριζοσπαστικής σκέψης του συγκεκριμένου φιλοσόφου.

·      Μια συνολική εικόνα της διαλεκτικής φιλοσοφίας του Χέγκελ παρουσιάζεται στο βιβλίο μας με τίτλο, Χέγκελ: Ποιος σκέπτεται αφηρημένα; που πρόκειται να κυκλοφορήσει εντός του 2011 από τις εκδόσεις Gutenberg–Τυπωθήτω.

·      Μια γενική αποτίμηση της εγελιανής φιλοσοφίας επιτρέπει τις ακόλουθες επισημάνσεις:

        Δεν υπάρχει από εδώ η διαλεκτική και από εκεί η φιλοσοφία.
        Συναφώς υπάρχει μια φιλοσοφία, η οποία είναι διαλεκτική. Δηλαδή υπάρχει μια μετα-οδός της φιλοσοφικής σκέψης, ιστορικά και εννοιολογικά προσδιορισμένη.
        Αυτή η μετα-οδός είναι μια κατανοητική ανάγνωση του υφιστάμενου.
        Κατανοητική με το νόημα ότι αναγιγνώσκουμε και κατανοούμε το υφιστάμενο όχι μόνο και κυρίως ως πληροφοριακή γνώση, αλλά ως συγκρότηση νοημάτων, ως επιστάθμευση προς ανύψωση σε κοινότητα σκέψης.
        Κοινός παρονομαστής των τελευταίων είναι η εννοιακή ή διαλεκτική τους κίνηση, ήτοι η νοητή γραμμή που τα συνέχει και συνάμα τα καθιστά, κατά τεκμήριο και όχι αυθαίρετα, καθοδηγητικά νεύματα για ό,τι μας συντυχαίνει, μας βρίσκει, μας συνταράζει και μας αλλάζει.
        Κατά το ως άνω πνεύμα δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της εγελιανής διαλεκτικής η γνωστή σχηματοποίηση: θέση-αντίθεση-σύνθεση.
        Το τελευταίο τούτο τρίπτυχο δεν το έχει αναφέρει πουθενά ο Χέγκελ και ουδέποτε το υιοθέτησε.
    Είναι προεγελιανό σχήμα και αποδίδεται αβασάνιστα στον Χέγκελ από ορισμένους απαίδευτους που τον επικαλούνται κατά κόρον, χωρίς να γνωρίζουν ούτε ποια είναι τα κυριότερα έργα του φιλοσόφου.

·      Μια από τις πιο σημαντικές έννοιες της εγελιανής διαλεκτικής και συνολικά της διαλεκτικής φιλοσοφίας είναι το Αufheben: μεταφράζω Αναιρείν.

·      Πού έγκειται η σπουδαιότητά του; Στο ότι υποδηλώνει διαδικασία άρσης κάτινος και συγχρόνως διατήρησή του, διαφύλαξή του σε ποιοτικά ανώτερη μορφή.

·      Έτσι, για παράδειγμα, το άμεσο ή καθαρό Είναι, όπως λέει ο Χέγκελ, και το καθαρό Μηδέν δεν είναι δύο εξωτερικά αντίθετα που αλληλο-αποκλείονται, αλλά διαφορετικά μεταξύ τους και συγχρόνως ταυτά.

·      Κατά το πνεύμα τούτο, η αλήθεια τους δεν βρίσκεται μονοσήμαντα στη μια ή στην άλλη πλευρά, ας πούμε, στο Είναι ή στο Μηδέν.  

·      Το ένα υπάρχει ως αυτό που έχει μεταβεί στο άλλο και αντίστροφα: το καθένα εξαφανίζεται μέσα στο αντίθετό του.

·      Η αλήθεια τους, επομένως, είναι η κίνηση της άμεσης εξαφάνισης του ενός μέσα στο άλλο: το γίγνεσθαι, μια κίνηση, όπου αμφότερα είναι διαφοροποιημένα, αλλά μέσω μιας διαφοράς, η οποία εξίσου άμεσα έχει καταλυθεί, δεν είναι διαφορά.

·      Το παιδί, για παράδειγμα, όταν ενηλικιώνεται, δεν είναι παιδί, ή, με άλλο τρόπο, έχει γίνει μηδέν το παιδικό του Είναι.

·      Το Είναι του συγχρόνως, ως ενήλικος, περιέχει αυτό το μηδέν ανασυγκροτημένο με τη μορφή νοημάτων, αναμνήσεων-εσωτερικεύσεων, συγκροτημένης ή μη-προσωπικότητας κ.λπ. 
   
   ·    Ποια είναι η αλήθεια του παιδιού και του ενήλικου ως ανθρώπου; Η κίνηση, το γίγνεσθαι.  


   ·      Πώς κατανοείται τούτο το γίγνεσθαι; Ως γίγνεσθαι του πνεύματος, εντός του οποίου βρίσκει     έκφραση και η αισθητή, υλική υπόσταση του ανθρώπου.

                   
    
                                        § 2
                                    Κείμενα

1.    «Το αναιρείν εκδηλώνει τη διπλή αληθινή του σημασία, την οποία είδαμε στο αρνητικό· είναι μια πράξη άρνησης και μαζί διατήρησης» Φαινομενολογία του πνεύματος § 113.

2.    «Αναιρείν και το ανηρημένο (το ιδεατό) είναι μια από τις πιο σπουδαίες έννοιες της φιλοσοφίας, ένας θεμελιώδης προσδιορισμός που κατ’ επανάληψη εμφανίζεται πλήρως στο σύνολο της φιλοσοφίας και του οποίου το νόημα πρέπει να το συλλαμβάνουμε συγκεκριμένα, ειδικά δε να το διαφοροποιούμε από το μηδέν. –Ό,τι αυτο-αναιρείται  δεν υποβιβάζεται σε μηδέν. Μηδέν είναι το άμεσοένα ανηρημένο, απεναντίας, είναι ένα διαμεσολαβημένο, είναι το μη-ον, αλλά ως αποτέλεσμα που έχει την προέλευσή του σε ένα Είναιεπομένως εξακολουθεί να έχει καθεαυτήν την προσδιοριστικότητα, από την οποία προέρχεται. Αναιρείν έχει μια διπλή σημασία στη γλώσσα: σημαίνει διαφυλάττειν, διατηρείν και εξίσου συγχρόνως  παύειν, θέτειν ένα τέλος. Το ίδιο το διαφυλάττειν κλείνει ήδη μέσα του το αρνητικό, με το νόημα ότι, για να το διατηρεί, κάτι απομακρύνεται από την αμεσότητά του και συνακόλουθα από μια ύπαρξη ανοικτή στις εξωτερικές επιρροές. –Έτσι, το ανηρημένο είναι συνάμα διαφυλαγμένοτούτο εδώ έχει χάσει απλώς την αμεσότητά του, αλλά για τον λόγο αυτό δεν είναι εκμηδενισμένο. […]. Κάτι είναι ανηρημένο μόνο στο μέτρο που έρχεται σε ενότητα με το ανντί-θετό του» Die Lehre vom Sein (1832), σ. 101.

3.    «Υπό το αναιρείν αφενός κατανοούμε το ότι καταργούμε, αρνούμαστε κάτι: λέμε λοιπόν, για παράδειγμα, ένας νόμος, ένας θεσμός κ.ο.κ. είναι ανηρημένος. Αφετέρου όμως αναιρείν σημαίνει ότι διαφυλάττουμε κάτι· με αυτή την έννοια λέμε για κάτι ότι είναι  εύλογα [ή πράγματι] διαφυλαγμένο. Αυτή η διπλή χρήση της γλώσσας, δυνάμει της οποίας η ίδια λέξη έχει μια αρνητική και μια θετική σημασία, δεν πρέπει να θεωρείται ως κάτι τυχαίο και να δίνει αφορμή για να εγκαλούμε τη γλώσσα ότι προκαλεί σύγχυση. Απεναντίας, πρέπει να αναγνωρίσουμε σε τούτη τη διπλή χρήση το θεωρησιακό πνεύμα της γλώσσας μας, το οποίο προχωρεί πέρα από το σκέτο είτε–είτε της διάνοιας» W 8, σσ. 204-205.



4.    «Καθένας απ’ αυτούς τους προσδιορισμούς αυτό-αναιρείται μέσα στο δικό του θέτειν και τίθεται μέσα στο δικό του αναιρείνό,τι είναι παρόν εδώ δεν έχει να κάνει με μια εξωτερική διαδικασία-μετάβασης της αιτιότητας από ένα υπόστρωμα σε ένα άλλοαπεναντίας, αυτό το άλλως-γίγνεσθαι [=αυτή η ετεροίωση] της αιτιότητας είναι συγχρόνως το ίδιον αυτής θέτειν» W 6, 233, ελλην.: Η διδασκαλία περί της έννοιας, σσ. 386-87.

5.     «Γι’ αυτό οι διαφορές ανάμεσα στο διχασμό και στο προς αυτοταύτιση γίγνεσθαι δεν είναι παρά μόνο αυτή η κίνηση της αυτοαναίρεσης. Πράγματι, το αυτοταυτόσημο, το οποίο οφείλει εν πρώτοις να διχάζεται και να γίνεται το προς εαυτόν αντίθετο, με το να είναι μια αφαίρεση ή ήδη το ίδιο κάτι το διχασμένο, υφίσταται ως εκ τούτου τον διχασμό του ως μια διαδικασία αναίρεσης αυτού που το ίδιο είναι και ως τη διαδικασία επομένως αναίρεσης του διχασμένου του Είναι»    Φαινομενολογία του πνεύματος § 162, σ. 305. 




20 σχόλια:

  1. Να'στε καλά.
    Βοηθάει πάρα πολύ και παράγει παιδευτικό αποτέλεσμα ότι όλες οι αναρτήσεις σας είναι σύντομες και πυκνές.
    Θα μπορούσατε να μου πείτε δυο λόγια για την έννοια της ''δυνάμεως'' στον Χέγκελ;
    Για την διδασκαλία περί του Είναι, ξέρετε αν υπάρχει κάποιο κομμάτι μεταφρασμένο στα ελληνικά; Ξέρω πως υπάρχει μόνο ένα του κ.Φαράκλα.
    Ευχαριστώ προκαταβολικά. Συνεχίστε να μοιράζετε αφειδώς την γνώση πέρα από το καθεστώς της μισθωτής δουλείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δημ. Τζωρτζόπουλος11 Αυγούστου 2011 - 12:18 π.μ.

    1. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    2. Η περίπτωση Χέγκελ έχει τα δικά της ιδιάζοντα χαρακτηριστικά: ανήκει στους σημαντικότερους στοχαστές της νεότερης σκέψης -και τούτο όχι επειδή το λέω εγώ ή οποιοδήποτε άλλο εγώ- αλλά επειδή έγραψε σε μια εποχή και σκέφτηκε με ένα τέτοιο τρόπο: φιλοσοφία=διαλεκτική και αντίστροφα, που συμπύκνωσε όλη την προηγούμενη σκέψη, στο πλαίσιο του ιστορικοφιλοσοφικού διαλόγου, κατά τρόπο ολοκληρωμένο, δηλαδή με νοηματική πληρότητα. Ορισμένοι βέβαια περαστικοί από τη σκέψη του Χέγκελ, με περισσή μωρία, παρερμηνεύουν αυτή την πληρότητα ως το τέλος της φιλοσοφίας. Η πληρότητα έχει κυρίως να κάνει με την απαιτητικότητα των εποχών, στην οποία κατόρθωσε να εισδύσει διαλεκτικά ο Χέγκελ και έτσι να παραγάγει το σπουδαίο αυτό έργο του, με ακρίβεια ερμηνείας. Ετούτη η ακρίβεια είναι που καθιστά και την κατανόησή του, ορισμένες φορές, δύσκολη.
    3. Για τη διδασκαλία περί του Είναι δεν υπάρχει κάποια ολοκληρωμένη μετάφραση ως τώρα στα ελληνικά. Υπάρχουν όμως αποσπάσματα μεταφρασμένα στο ιστολόγιο: radicaldesire. Επίσης στο υπό επικείμενη κυκλοφορία βιβλίο μου από τις εκδόσεις Gutenberg -μνημονεύεται στην εν λόγω ανάρτηση για τον Χέγτκελ- περιλαμβάνω μια αντιπροσωπευτική σχετικά μετάφραση αποσπασμάτων από τη διδασκαλία περί του Είναι. Προσεχώς πρόκειται να αναρτήσω μια ολοκληρωμένη μετάφραση στο παρόν ιστολόγιο. Για τα νεοελληνικά δεδομένα χρειάζεται κάθε φορά να προσέχει κανείς και τις νεοελληνικές μεταφράσεις ή μελέτες σχετικά με τον Χέγκελ. Τελευταία, για παράδειγμα, έχουν κυκλοφορήσει κάποιες μεταφράσεις για ορισμένα έργα του Χέγκελ (φιλοσοφία του δικαίου, αισθητική, φιλοσοφία της φύσης) που είναι κάκιστες και στρεβλώνουν σχεδόν πλήρως τη σκέψη του Χέγκελ. Ο συγκεκριμένος "μεταφραστής" δεν κατανοούσε τι μετέφραζε. Ο Φαράκλας, απεναντίας, ανήκει στους προσεγμένους μεταφραστές έργων του Χέγκελ, πέρα από επί μέρους διαφοροποιήσεις σε απόδοση όρων που θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς.
    4. Περί της έννοιας της δύναμης: η συγκεκριμένη έννοια είναι καθοριστική καθ' όλη την Λογική εξέλιξη της Φαινομενολογίας του πνεύματος από την αισθητήρια βεβαιότητα ως την απόλυτη γνώση.
    Στην Επιστήμη της Λογικής επίσης συνέχει όλη την εννοιο-λογική της ανάπτυξη. Η δύναμη, ως λογική κατηγορία, εκφράζει τη δυναμική της σχέσης, της στάσης, της συμπεριφοράς του Πράγματος. Η σχέση δηλαδή που μας πορίζει η δύναμη παραπέμπει σε μια επιστροφή εντός εαυτού, αλλά επιστροφή όχι σε μια πρότερη κατάσταση του εαυτού, παρά σε ποιοτικά ανώτερη. Αν πάρουμε, για παράδειγμα, το Είναι, η δύναμη λειτουργεί σχεσιακά ως ενεργείν και επενεργείν. Ο Χέγκελ βέβαια πραγματεύεται τη δύναμη και ως κατηγορία της φιλοσοφίας της φύσης. Εδώ λειτουργεί, υπό μια γενική ασφαλώς έποψη, υπό μορφή νόμου ή νόμων που διέπουν την κίνηση των φυσικών αντικειμένων.

    Με θερμό χαιρετισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σας και την αναφορά στην έννοια της δύναμης. Όσον αφορά τον Χέγκελ, είναι πραγματική όαση οι πρώτες μου επαφές μαζί του, σε σχέση με τον εν πολλοίς απολιθωμένο ''συμβατικό λόγο'' που διατρέχει χώρους όπως η Νομική, στην οποία σπουδάζω.
    Από ό,τι μπορώ να θυμηθώ, μια μεταφραστική διαφορά του κ.Φαράκλα είναι ο Νους έναντι του Πνεύματος (''φαινομενολογία του νου''), ως απόδοση του λατινικού mens-mentis.
    Είμαι τακτικός επισκέπτης του radical desire όσο και του blog ''αυτοκαθορισμός'', όπου συνάντησα αναδημοσιευμένη μια ανάλυσή σας περί των Grundrisse και της εγελιανής μεθοδολογίας. Ένας από τους λόγους που σας ρώτησα για την διδασκαλία του Είναι, είναι και η σημασία της για την ανάγνωση του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η μαρξική κριτική μπορεί να ξεδιπλώσει όλο τον πλούτο της σκέψης του Χέγκελ.
    Καλή συνέχεια και δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. 1. Ο Χέγκελ, αλλά και η φιλοσοφική σκέψη γενικότερα- οι πηγές της, τα κείμενα, και όχι τα απόνερα (=οι εξυπνακίστικες προχειροδουλειές αλλοπαρμένων συνήθως προφεσόρων, και όχι μόνο, που εξουσιάζουν όχι σπάνια εξεταστικά τους φοιτητές τους)- συνιστά την αειθαλή εφηβικότητα του ανθρώπινου Είναι.
    2. Νους ή πνεύμα στον Χέγκελ; Ανάλογα με την ανάγνωσή του διαταράσσεται εν μέρει ή εν όλω η καθαυτό διαλεκτική ανέλιξη της εγελιανής σκέψης. Αυτό προσπαθώ να δείξω, μεταξύ άλλων, και στην προαναφερθείσα εργασία στην ανάρτηση για τον Χέγκελ και σε αυτή με την οποία ασχολούμαι αυτό τον καιρό: φιλοσοφία του πνεύματος, αντικειμενικό, απόλυτο πνεύμα, για τις εκδόσεις παπαζήση.
    3. Στην προαναφερθείσα εγελιανή ανάλυση για τα Grundrisse -περιέχεται στο τελευταίο βιβλίο μου που εκδόθηκε από τις νομικές εκδόσεις του Σάκουλα- συζητείται και η θεωρία του Είναι.

    4. Είναι στον προγραμματισμό του παρόντος ιστολογίου η διερεύνηση της εγελιανής Λογικής στο Κεφάλαιο του Μαρξ.

    Όλα να βαίνουν κατ' ευχήν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανόητος διάλογος.
    (Νούμερο επιθεώρησης προορισμένο για τη φιλοσοφική σκηνή).
    Α. Οι αριθμοί έχουν ύλη, χλωρίδα και πανίδα;
    Β. Όχι.
    Α. Άρα, δεν μπορούμε να πούμε πως το μηδέν είναι αυτό που στερείται χλωρίδας και πανίδας, ύλης γενικότερα, ενώ το ένα αυτό που δεν στερείται;
    Β. Όχι.
    Α. Αν το Είναι, είναι ύλη, χλωρίδα και πανίδα, έχει νόημα να πούμε πως το Είναι, είναι το ένα, αλλά δεν είναι το μηδέν;
    Β. Όχι.
    Α. Άρα το Είναι, όσον αφορά το μηδέν, άλλο τόσο αφορά και το ένα. Διαφωνείς;
    Β. Όχι.
    Α. Μα πες και κάτι άλλο. Όλο όχι λες.
    Β. Είναι η μαιευτική σου που με οδηγεί εκεί. Είναι η μαιευτική μέθοδος του διαλόγου σου που αναιρεί τον διάλογο. Εσύ είσαι το μηδέν ως διάλογος. Το έχουν όλοι οι σοφοί αυτό.
    Α. Κι εσύ το ένα;
    Β. Ναι.
    Α. Αλλάξαμε τώρα; Λες ναι;
    Β. Ναι.
    Α. Έχεις πιάσει στη σκακιέρα τη γωνία του ενός;
    Β. Ναι.
    Α. Κι άφησες σε μένα όλες τις άλλες θέσεις του μηδενός;
    Β. Ναι.
    Α. Και απευθύνεσαι σε όλα τα μηδέν, λέγοντας ναι;
    Β. Ναι.
    Α. Ανοίγεις διάλογο με τα μηδέν;
    Β. Εσύ ξεκίνησες το διάλογο ως ένα ή ως μηδέν. Κι εγώ μπορώ να λέω μόνο όχι ή ναι.
    Α. Ανάλογα με τι, λες ναι ή όχι;
    Β. Ανάλογα με όλα και τίποτα λέω και ναι και όχι.
    Α. Ταυτόχρονα;
    Β. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος εκτός απ’ τον παντού ταυτόχρονο.
    Α. Παντού;
    Β. Ναι.
    Α. Ο χρόνος είναι χωρικό μέγεθος;
    Β. Ναι. Ο χρόνος είναι σφαιρικός και η σφαιρικότητα χωρική.
    Α. Η φιλοσοφία;
    Β. Είναι σαν τους αριθμούς. Στερείται χλωρίδας και πανίδας. Στερείται ύλης.
    Α. Καλά, πως καταλήξαμε να σε ρωτώ εγώ;
    Β. Εσύ πάντα ρωτούσες σαν να ήξερες.
    Α. Κι εσύ;
    Β. Σαν να μην ήξερα.
    Α. Ενώ γνωρίζουμε κι οι δυο ή δεν γνωρίζουμε τίποτα;
    Β. Τίποτα.
    Α. Και όλα;
    Β. Όχι. Τίποτα. Ό,τι γνωρίζουμε, ακόμα και αν αυτό ήτανe όλα, θα στερούνταν ύλης, χλωρίδας και πανίδας.
    Α. Κι ο διάλογός μας;
    Β. Ένα τίποτα.
    Α. Ένα ή τίποτα είπες;
    Β. Όχι. Ένα τίποτα είπα. Για να περνά η ώρα στο μηδέν ή στο ένα. Βλέπεις κάτι ή ακούς; Δεν έχουμε ούτε καν αισθήσεις.
    Α. Και πώς μιλάμε;
    Β. Δεν μιλάμε. Κάποιος γράφει.
    Α. Αυτός τι είναι, πού είναι;
    Β. Τίποτα και πουθενά. Ένας ηλίθιος που σκέπτεται δίχως να ζει.
    Α. Ποιος είναι;
    Β. Όλοι.
    Α. Όλα είναι μηδέν;
    Β. Αυτό θα ήταν γνώση.
    Α. Ενώ;
    Β. Ενώ η γνώση δεν Είναι.
    Α. Αυτό είναι τελικό;
    Β. Μόνο προσωρινό. Η γνώση είναι ως μη Είναι. Είναι ένα νούμερο.
    Α. Όπως;
    Β. Όπως το ένα, το μηδέν, το ‘π’ του κύκλου.
    Α. Το ‘φ’ της χρυσής τομής;
    Β. Ναι. Αν ο λόγος σου προς τον δικό μου, ισούται με τον λόγο μας προς τον δικό σου, αυτό δεν λέγεται, είναι άρρητο.
    Α. Αλλά συγκεκριμένο.
    Β. Ναι. Το άρρητο, αλλά απολύτως συγκεκριμένο ‘φ’.
    Α. Η ακολουθία της έλλειψης οποιουδήποτε νόμου ακολουθίας είναι η υπέρτατη αρμονία.
    Β. Συνεχίζεται;
    Α. Τώρα ρωτάς εσύ;
    Β. Επ’ άπειρον.
    Α. Τι είναι το άπειρο;
    Β. Η μόνη συνθήκη κατανόησης του πεπερασμένου.

    (συνεχίζεται πάντα, δίχως να λέει κάτι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δημ. Τζωρτζόπουλος11 Αυγούστου 2011 - 10:02 π.μ.

    Ο εν λόγω σκηνικός "διάλογος" αποτελεί απτό δείγμα αυτού που ονομάζει ο Χέγκελ "κακό, δηλαδή κίβδηλο άπειρο". Ένα εξίσου κίβδηλο άπειρο είναι κάτι θεατρικά ανεβάσματα φιλοσόφων Καντ κ.λπ., από κάποιους επαγγελματίες ... στο Μέγαρο Μουσικής. Ό,τι πιο αντιφιλοσοφικό! Η φιλοσοφία δεν σκέπτεται μιμητικά ούτε με όρους εικονικής πραγματικότητας.

    Με φιλικό χαιρετισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιατί να ενδιαφέρει τι νομίζουν κάποιοι, πως θα πίστευε κάποιος άλλος επί ενός ανόητου διαλόγου που κατατίθεται ανωνύμως, και επομένως, δίχως κάποια υστεροβουλία; Όταν μάλιστα αυτός ο άλλος, όπως ο Χέγκελ, είναι διαπαντός νεκρός, δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε αν θα θεωρούσε και τι, αν ζούσε και άρθρωνε λόγο. Όσον αφορά δε την κοινωνία μέσα στην οποία οι όποιοι νεκροί σοφοί μνημονεύονται και διδάσκονται, μου είναι πιο αποκρουστική και απ’ την ίδια την κόλαση των θεοσεβούμενων. Κείτομαι εδώ και χρόνια, ως μισάνθρωπος, αποκομμένος από τα εγκόσμια, κάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γενέτειρά μου παραγκούπολη των Αθηνών (την οποία δεν λατρεύω έναντι της εξοχής, ως ομοφυλόφιλος και μισογύνης διανοητής) και δεν γνωρίζω τι ανεβαίνει στους διάφορους οίκους ανοχής των επί πληρωμή σκεπτόμενων και εκδιδόμενων διανοούμενων. Ωστόσο, θα είχα πολύ πιο σημαντικούς λόγους για να αυτοκτονήσω, πέραν της ρητής διαβεβαίωσης εκ μέρους των «συνανθρώπων» μου πως σκαρώνω κίβδηλους διαλόγους. Αλλά είμαι ήδη νεκρός.

    Με ανάλογης φιλικότητας χαιρετισμό.

    Υ.Γ. Δεν ήξερα ωστόσο πως το άπειρο, επιδέχεται φιλοσοφικούς χαρακτηρισμούς όπως «καλοσυνάτο», «κακό», «κίβδηλο» κ.λπ. Ούτε ήξερα πως κάτι τέτοιο αποτελεί προϊόν φιλοσοφικής σκέψης και όχι μιμητισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Παρεμβαίνω στην κάπως δύσκολη συζήτηση που αναπτύχθηκε, φέρνοντας την ταπεινή μου γνώση περί κωδίκων και την δυσχέρεια επικοινωνίας που προκαλεί..η αγωνιώδης απάντηση του "ανωνύμου" δείχνει αναμφιβόλως πως πρόκειται για αυθεντικό άνθρωπο με αληθινό πόνο..μόνο θα ήθελα με πλήρη σεβασμό να του πω πως υπάρχει στην φιλοσοφία και τους φιλοσόφους πέραν των ανθρωπίνων "παθών" μια ιδιαίτερη "ευθιξία" άκακη και ανιδιοτελής έναντι της όποιας παραστατικότητας και της παιγνιώδους φύσης της..ως μιά μεταβατική οντότης θα ήθελα να τα φιλιώσω,,η έκφραση των παθών έχει αληθινό δικαίωμα, όχι "νομικίστικης" φύσεως, απο την άλλη καλή είναι η διερεύνηση των μορφολογικών αυστηροτήτων είδικά σε "δραστηριότητες" όπως η Φιλοσοφία..οπότε ας γνωριστούμε καλύτερα..
    Με εκτίμηση σε αμφότερους
    και το κακό Άπειρο δεν είναι μιά απλή κατηγοριοποίηση..χρειάζεται ωστόσο διευκρίνηση απο τον αναλυτή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ενώ ετοίμαζα εχθές ένα δεύτερο υστερόγραφο, έπεσε η σύνδεση που χρησιμοποιώ και σας το στέλνω τώρα:

    Αν είναι δυσάρεστα τα όσο απαίδευτα γράφω, θα θεωρούσα εξ ίσου φιλικό το να μου ειπωθεί σαφώς να μην σας ξαναγράψω. Θα το κατανοήσω και θα το σεβαστώ. Μιλώ όμως όπως είμαι, άσχημος και αφελής νεκρός, εγκλωβισμένος σε κίβδηλο άπειρο. (Αλήθεια, τι όμορφη λέξη το κίβδηλο – μου φαντάζει από εδώ απείρως ευρύτερη του αληθούς, κι ελπίζω να μην κατακρεουργηθώ που το εκφράζω – εξάλλου υπάρχουν λογιών-λογιών κίβδηλα, όπως και αληθή… ίσως κάπου δε και να ταυτίζονται… καθώς ακόμα μπορώ να φαντάζομαι). Δεν επιζητώ όμως τον φιλοσοφικό σωφρονισμό ούτε της νεκρικής μου οντότητας ούτε του κίβδηλου περιβάλλοντος που αυτή κείτεται. Επιζητώ ωστόσο την συντροφιά από την ποιητική όσο και φιλοσοφική (για μένα) θέση που βρίσκομαι, αν δεν ενοχλώ ως άλλη Μπλανς Ντιμπουά, τους φιλαλήθεις Κοβάλσκι.

    Αν η επικοινωνία εδώ ή όπου αλλού δεν πηγάζει από αμοιβαία ανάγκη για συντροφικότητα, ακόμα και ανάμεσα στο κίβδηλο και νεκρό (όπως, για παράδειγμα, η σκέψη μου) και στο αληθές και ζωντανό (όπως, για παράδειγμα, η σκέψη ενός συνεπούς μελετητή/φιλοσόφου) τότε το όλο επικοινωνιακό εγχείρημα μου φαντάζει περισσότερο ως τακτική επικράτησης.

    Αν και κίβδηλος, δεν επιθυμώ να επικρατήσω του αληθούς, ούτε να κατακτηθώ από το αληθές. Αν ήμουν ανεπίδεκτος μαθήσεως και αδιόρθωτος ως ζωντανός, πόσο μάλλον μπορώ να αποκατασταθώ ως νεκρός. Ελπίζω το αληθές να το κατανοεί αυτό, να το συμμερίζεται και να μου επιτρέψει να εξακολουθώ να επιζητώ την ευχάριστη για μένα συντροφιά του, παρά την ασήμαντη και κίβδηλη σκέψη μου.
    Δεν μιλώ ωστόσο δηκτικά, όσο διερευνώ τον λόγο ποιητικά. Αν δεν καταφέρνω παρά να μιλώ ιδιωτικά και ανόητα, ζητώ συγγνώμη απ’ όποιους ο λόγος μου τους προσεγγίζει έτσι. Ο λόγος μου ωστόσο, περισσότερο με αφορά όσο είναι δημόσιος παρά όσο είναι δικός μου. Προσπαθώ να με χρησιμοποιώ ως μέσο μια και σκοπός μου είναι ο άλλος. Επιμένω να πιστεύω πως δεν επιδεικνύομαι ως εγώ.

    @Eriugena

    Σε βλέπω όντως ως μεταβατική οντότητα. Εμένα με φίλιωσες, αν και δεν είχα κακιώσει παρά μόνο με τον εαυτό μου, επειδή θέλησα αφελώς να κολυμπήσω σε άγνωστα, όσο και ‘απόλυτα’, βαθειά νερά. Αλλά ούτε να πνιγώ δεν μπορώ, αφού είμαι ήδη νεκρός. Κατανοώ ωστόσο και θαυμάζω την απόλυτη φιλοσοφική αυστηρότητα, όταν παραμένει εντός των ορίων που δικαιούται να εφαρμόζεται και δεν εφαρμόζεται επί ανθρώπων (νεκρών ή ζωντανών). Εξ άλλου και η νεκρική ακαμψία μου, αν και στα όρια της ποιητικής μεταμόρφωσης, τι άλλο μπορεί να είναι αν όχι απόλυτη αυστηρότητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δημ. Τζωρτζόπουλος13 Αυγούστου 2011 - 7:10 π.μ.

    Αγαπητέ μου Ανώνυμε, σεβαστές οι αναγνώσεις σου προς τα μέσα και προς τα έξω. Όταν μίλησα για κακό άπειρο, σε καμιά περίπτωση δεν στόχευα τη δική σου οντότητα, αλλά το πώς γεννιούνται τα φιλοσοφικά παραδείγματα και εξελίσσονται σε φιλοσοφικά επιχειρήματα: από τον εαυτό τους προς τον εαυτό τους.

    Με απογευματινό χαιρετισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Φυσικά και δεν στοχεύατε τη δική μου οντότητα. Και δεν είναι πως από δική σας αστοχία την πετύχατε, δίχως να τη στοχεύετε, αλλά είναι η οντότητά μου που πάει και κρύβεται πίσω από κάθε στόχο, επισημαίνοντάς μου έτσι πως μόνο δική μου δεν είναι, αλλά πως είναι η κάθε οντότητα, ακόμα και η πιο ποταπή. Έτσι, χάνεται αναπάντεχα η αίσθηση της ελευθερίας μου αφού πλέον γίνομαι αιώνιος υποτελής της χάρης της. Κάτι σαν… ελευθερία δίχως υποκείμενο.

    Χρόνια πολλά για το Πάσχα του καλοκαιριού, που γιορτάζουμε τον θάνατο/αναγέννηση της μητέρας θεάς Ουρανίας, Αφροδίτης, Αρτέμιδος, Μαρίας της Παρθένου (για να αναφέρω μόνο πέντε από τα άπειρα ονόματα/επίθετά της).

    Υ.Γ. Μύθος, με την ελληνική έννοια του όρου, σημαίνει ρηματική αφήγηση. Με την ευτελισμένη έννοια του «παράλογου αποκυήματος της φαντασίας» τον κατανοούν μόνο οι ρεαλιστές νόες . Η φαντασία μας ωστόσο, ως γένους θηλυκού, αιώνια πόρνη/μήτρα, πληρώνεται σε κάθε νόμισμα. Και ως γυναίκα/φύση, προσφέρει στους πελάτες/λάτρεις της ποικίλους παφλασμούς υδάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Νομίζω πως οι πιο απομακρυσμένοι απο την αθλιότητα της συντελεσμένης "πραγματικότητας" άνθρωποι, ψάχνουν εναγωνίως ένα γόνιμο έδαφος να ανθίσουν, ακόμα κι αν αυτό είναι ένα ξεροχώραφο στέρφο και άνυδρο..είναι όμως κάτι..Το πρόβλημα είναι πως μετά απο χρόνια περιπλανήσεων,απογοητεύσεων, κοινωνικών απωθησεων, αναπτύσσουν μιαν ιδιαίτερη γλώσσα, μιαν ιδιοτροπία αμυντική.. Με αυτο τον τρόπο δυσχαιρένεται η επικοινωνία, ανθρώπων που είναι απο το ίδιο μέρος, απο την άλλη όχθη..έτσι γίνονται οι πιο φασαριόζικοι διάλογοι, ο καθένας αυθόρμητα προβάλλει την σκληρή εμπειρία του αδιαμεσολάβητα, όσο και να την ενδύει με τέχνες και κώδικες..Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους σχηματισμένους απο πικρίες και απωθήσεις..Πρέπει να ξαναμάθουμε την επαφή και την επικοινωνία, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δημ. Τζωρτζόπουλος14 Αυγούστου 2011 - 3:09 π.μ.

    Πολυαγαπημένε μου Eriugena,
    πολύ εύ-στοχο και εύ-λογο με το πλατωνικό νόημα το σχόλιό σου.

    Να χαίρεσαι την ημέρα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Η επίσημη απάντηση της φροϋδικής επιστήμης στο μόνιμο ερώτημα «μα γιατί δεν ζωγραφίζεις ενώ έχεις τόσο ταλέντο», που του απηύθυναν αιωνίως και στο οποίο δεν απαντούσε ποτέ ο ίδιος, ήταν:
    1.Φόβος της κακοποίησης στην όποια ενδεχόμενη έκθεση του έργου/εαυτού.
    2.Αδυνατότητα επικέντρωσης του ποιητικού ενδιαφέροντος σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο/θέμα. Η διάγνωση/κατηγορία μάλιστα εδώ ήταν: «δεν θέλεις να εκφράσεις/υμνήσεις/υπηρετήσεις το αντικείμενο/θέμα μέσω της τέχνης, αλλά ολόκληρη την τέχνη μέσω του αντικειμένου, με αποτέλεσμα να διαλύεις το όποιο θέμα, πριν καν ασχοληθείς ‘εμπράκτως’ μαζί του. Η θέση που εξάγεται από εδώ είναι: Η τέχνη υπηρετεί τα θέματα και όχι τα θέματα την τέχνη. Αλλά είναι έτσι; Γιατί μπορεί να έμαθε τελικά πως αυτός δεν ήταν καλαμπόκι, αλλά δεν ήταν βέβαιος αν το γνώριζαν οι κότες.
    Η θέση του Σάμιουελ Μπέκετ (μέσω του λόγου ενός κλοσάρ ήρωά του) που βρίσκω είναι κάπως έτσι: «Η σημαντική συμβολή μου στην ανθρωπότητα έγκειται στο εξής: δεν κάνω κάτι, όταν γνωρίζω πως θα το κάνω καλύτερα απ’ όλους». «Εγώ» θα πρόσθετα αν ήμουνα στη θέση του: Κάνω μόνο τα λάθη που θα οδηγούσαν στο σωστό και ποτέ το ίδιο το σωστό. Αλλά δεν είμαι στη θέση του μια και ο Μπέκετ, τελικώς, έκανε πολλά και πήρε και βραβείο.
    Πώς να γίνεις δημι-ουργός, όταν δεν υφίσταται …δήμος;
    Ναι. Να μάθουμε εκ νέου την επικοινωνία. Να συστήσουμε δήμο και εκτός της φαντασίας μας. Να συστήσουμε τον δήμο της ελεύθερης φαντασίας μας. Αρκεί να μη θέλει κανείς να παραστήσει τον δήμαρχο. Κανείς. Ούτε το συμπαθές προλεταριάτο.
    Εδώ, από την άλλη, στον χώρο της απτής πραγματικότητάς μου, έχω εκτιμήσει, για παράδειγμα, την κοινωνικότητα των κολεοπτέρων. Ένα υπέροχο βαθυκόκκινο πλάσμα, με διάφανα φτερά νεράιδας, έρχεται πάντα στη στέρνα που κολυμπώ να με προϋπαντήσει. Πάει και κάθεται πάντα σε ένα συγκεκριμένο φύλλο και με κοιτά. Στην αρχή κολυμπώ λίγα μέτρα μακριά του. Μόλις σταθώ ακίνητος, πετά σε ευθεία με τη θέση μου, κάνει δυο κύκλους λίγο πάνω από το κεφάλι μου και επιστρέφει στο φύλλο του. Το κάνει αρκετές φορές και κάθε φορά με πλησιάζει ακόμα περισσότερο, μέχρι που νομίζω πως θα με αγγίξει στη μύτη. Αλλά κι εγώ το πλησιάζω κάθε φορά περισσότερο, ώσπου να μείνει ακίνητο στο φύλλο του και να με αφήσει να το πλησιάσω σε απόσταση αναπνοής. Τότε του μιλώ για ώρα κι εκείνο μου ποζάρει. Μου δείχνει τα φτερά του σε διάφορες θέσεις και ανοίγματα. Εγώ του μιλώ πάντα. Του λέω πόσο όμορφο είναι, πόσο ευγενικό, πόσο εκπληκτικός «μηχανισμός» είναι το σώμα του. Δεν χρησιμοποιώ βέβαια χυδαίες λέξεις όπως «μηχανισμός», αλλά τέτοια του λέω, ακόμα και δίχως να χρησιμοποιώ καμία λέξη…
    Τι άλλο να του πω; Για την οικονομική κρίση που πλήττει την υδρόγειο; Δε νομίζω να το ενδιαφέρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Εκμεταλλευόμενος την φιλοξενία του φίλου μας, θα έλεγα λοιπόν, πως ανεξάρτητα αν αυτή η διήγηση είναι "αληθινή" η αποκύημα της φαντασίας, είναι υπέροχη και δεν χρειάζεται τίποτε άλλο..δεν χρειάζεται επίσης να το πω αλλά θα το πω, κι ας ακούγεται άσχετο: οι εν ελλάδι-υπέυθυνοι και της πιάτσας γενικά- κουμανταδόροι του λογοτεχνικού συναφιού, που δεν τους ξέρω ούτε θέλω να τους μάθω,έχουν θάψει πολύ κόσμο, με αποτέλεσμα αυτός ο κόσμος να σκαρίζει-που έλεγε και η γιαγιά μου- στο ιντερνετ και να έχω μείνει άναυδος..που είναι όλοι αυτοί, και εδω που είναι αυτός ο άνθρωπος λόγου χάριν; κάπου που οι εκδότες-επιμελητές-κριτές τον στείλανε..απλή και λαική απάντηση φίλε μου, χωρίς να αμφισβητώ την αυθυεντικότητα της αποχής σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δεν ξέρω πώς μπορώ να σας στείλω δημοσίως ψηφιακές εικόνες του κολεοπτέρου, το οποίο με έχει αφήσει επανειλημμένως ακόμα και να το φωτογραφήσω με ‘μάκρο’ φακό, από απόσταση τεσσάρων-πέντε εκατοστών. Αλλά, φυσικά, οι εικόνες αυτές, δεν αποτελούν και ατράνταχτη απόδειξη των διαλόγων που αναπτύσσονται μεταξύ μας, με ή άνευ κάμερας. Είναι όμως υπέροχο ακόμα και ως ψηφιακή, ακίνητη εικόνα. Το ότι μπήκα βέβαια στον πειρασμό να το «συλλάβω» με τον φωτογραφικό φακό, δεν είναι κάτι για το οποίο δεν έχω ηθικά διλλήματα. Επειδή, ωστόσο, δεν μου δείχνει να ενοχλείται ούτε από το «κλικ» του κλείστρου, το ‘αποθανατίζω’ συχνά. Δεν είμαι βέβαια συλλέκτης, αλλά θέλησα να το μελετήσω σχεδιαστικώς…
    Πρέπει να σας αφήσω όμως, γιατί ετοιμαζόμαστε για φαγητό… θα επανέλθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ως προς το «πού βρίσκονται οι άνθρωποι» που αναρωτιέσαι, μια «άμεση» απάντηση που θα μπορούσε νομίζω να δοθεί είναι «βρίσκονται όσο μπορούν μακρύτερα από την ρωμαϊκή αρένα, τις ατέλειωτες σειρές με τους σταυρωμένους, το βυζαντινό ιππόδρομο, τα κολαστήρια της ιεράς εξέτασης, τα μπουντρούμια των ολοκληρωτικών (φασιστικών, κομμουνιστικών και δημοκρατικών) καθεστώτων, κ.λπ.». (Η ορθολογική νομιμότητα έχει να επιδείξει και εξακολουθεί να επιδεικνύει αμέτρητα μνημεία συλλογικής απανθρωπιάς).

    Ειδικά στην εξελιγμένη ρωμαϊκή δημοκρατία της αρένας που ζούμε, το αν ο αντίχειρας του πλήθους δείξει τελικά προς τα πάνω ή προς τα κάτω (που αυτό στην ουσία είναι ‘ο νόμος’) δεν αφορά καν την όπως αξιολογημένη επίδοση του μονομάχου ή έστω την όποια συμπάθεια ενδεχομένως έχει προκαλέσει στο δημοκρατικό και ευγενές κοινό των ιδεολόγων. Αφορά τη διάθεση της στιγμής για αίμα, ανεξαρτήτως του όποιου φιλοσοφικού, ποιητικού ή ακόμα και επιστημονικού (που είναι τάχα και πιο «αναγνωρίσιμο») έργου έχει να επιδείξει ο μονομάχος. Και δεν νομίζω πως εδώ εμπίπτουμε στην περίπτωση πως επειδή οι άνθρωποι είναι δειλοί κι επειδή φοβούνται να εκτεθούν στα αιμοβόρα ένστικτα της πολιτισμικής αρένας, αποχωρούν. Πιστεύω πως δικαιούται οι πάντες να φεύγουν από τη σκηνή, απλά επειδή διαφωνούν με όλη αυτή τη φαύλη φάρσα που δεν φτάνει που είναι ανόητη, τους στοιχίζει και την ίδια τους τη ζωή, μετατρέποντας όλους σε συνένοχους, ανεξαρτήτως της βουλήσεώς τους. Εδώ δεν γίνεσαι ήρωας αν συμμετέχεις, πεθαίνοντας ηρωικώς, πίνοντας το κώνειο, προτάσσοντας τα στήθη σου κ.λπ. (Αυτό, βέβαια, δεν πιστεύω πως σημαίνει πως δεν αξίζει να συμμετέχεις, αλλά εξίσου αξίζει και το να μη μετέχεις – μήπως όμως και η μη μετοχή δεν μπορεί να ειδωθεί σαν πρόταση μετοχής;). Εδώ σε τρώνε (σε καταναλώνουν) γενεές επί γενεών και μόνο για την πλάκα τους, όπως και αν ζεις ή αν πεθαίνεις, όποιο «ηρωικό παράδειγμα» κι αν θέλεις ν’ αφήσεις με τη ζωή και το έργο σου. Ακόμα και αθάνατος να είσαι και να τους λες το μυστικό, σε φτύνουν ενόσω πεθαίνουν κατά μιλιούνια γύρω σου επί χιλιετίες. Και δεν είναι ότι λειτουργούν έτσι μόνο οι εκδότες, οι επιμελητές, οι γκαλερίστες, το κατεστημένο κ.λπ. όπως δικαίως λες. Έτσι μπορεί να λειτουργεί ο δίπλα σου, ο γιός, η μάνα σου, ο θαυμαστής, ο λάτρης και οπαδός σου. Ο φίλος σου.

    Ωστόσο οι άνθρωποι όλων των εποχών δεν είναι πάντα εδώ (εντός ή εκτός σκηνής, επωνύμως ή ανωνύμως), ό,τι κι αν γίνεται παράλληλα; Το έργο τους δεν είναι ακόμα και η σιωπή τους; Ο σπόρος που θα πέσει σε μια απομακρυσμένη γωνιά από μια ανθρώπινη χειρονομία, ένα βλέμμα, ούτε καν έργο ολόκληρο, δεν δύναται να ανθίσει (και ν’ ανθίζει) γενιές μετά;

    Κάποιες πρώτες σκέψεις/σκιές είναι βέβαια αυτές. Αλλά κάποτε δεν έρχονται και οι τελευταίες, επί του όπου θέματος; Μια και πάντοτε δεν μεταλλάσσονται όλα, ακόμα και οι σκέψεις, οι σκιές, το φως και αυτό το ίδιο το μοναδικό ποιητικό θέμα; …Κι ας μένει και ίδιο (ως μοναδικό) σε κάθε του μετάλλαξη, δεν είναι πάντοτε άπειροι οι τρόποι να προσεγγιστεί (ακόμα κι αν κάπου ή κάποτε είναι κίβδηλοι – σκέτες και παραμόνιμες αγκυλώσεις);

    Ξέρω πως ίσως απλώς να γκρινιάζω όπως τόσοι και τόσοι. Ελπίζω όμως να μπορείτε να αναγνώσετε κάτι ενδιαφέρον ακόμα και ανάμεσα από τις λέξεις μου, αν όχι στις ίδιες τις λέξεις μου.

    Υ.Γ.1 «Μια εικόνα δεν σου δείχνει παρά μόνο τον εαυτό της» έχει επίσης καταγράψει ο Βιτγκενστάιν.

    Υ.Γ.2 Μια δεύτερη απάντηση μπορεί να αρχίζει ως εξής: Οι άνθρωποι λείπουν, επειδή σμιλεύουν οράματα ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Η δεύτερη απάντηση αρκεί,,και όλη η αφήγηση είναι ηρωική σαν να έχει σμιλευθεί απο τον ήρωα τον ίδιο..εγώ δεν θα αμμφισβητήσω την αναγκαιότητα της στάσης-εικόνισης σου, ήδη απο την αρχή εντόπισα την αυθεντικότητά της, τετριμμένη λέξη αλλά αναπόφευχτη..απο την άλλη δεν συγχωρώ τα εκδοτικά και άλλα τομάρια, χωρίς να έχω εμμονή..να ναι καλά που εκδίωξαν τόσο ζωντανό κόσμο..χάρη του έκαναν, αιώνια..απλά δεν θα τους λυπηθώ κι όλας τώρα ου τους ζώνουν τα φίδια. Όλα εδώ πληρώνονται.
    Ταπεινή συμβουλή απο ταπεινό σε ταπεινό:
    συνέχισε να γράφεις
    συνέχισε να παρατηρείς
    συνέχισε να ερμηνεύεις την φαυλότητα ως ρωμαική, αυτή η κάπως μεγαιστορική ερμηνεία είναι για μενα ολόσωστη, και δεν περιορίζεται σε αναλύσεις τύπου Νέγκρι, το μυστικό της οντολογικής έκπτωσης του δυτικού κόσμου βρίσκεται στον αθεράπευτο ρωμαισμό του..δική μου εν-όραση, αλλά και όχι απόλυτα δική μου
    να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε όλοι
    να μην φοβόμαστε τις απαρέσκειες και την κριτική
    να μελετάμε με ιερή μανία
    και φυσικά
    να ζούμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Θα μελετήσω ιδιαίτερα το κίβδηλο άπειρο. Όσο βροντερά και αν υπερασπίστηκα το ανεπίδεκτο της μαθήσεώς μου για ποιητικούς λόγους, είμαι νομίζω σε θέση να απεχθάνομαι ακόμα την εσωστρέφειά μου.

    Σας ευχαριστώ ειλικρινά και τους δύο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή