Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

B. Brecht: Πέραν της εξαθλίωσης


                                                                          



Bertolt  Brecht
1898–1956

·  Είναι μοιραία η παρούσα εξαθλίωση,
                                           το γενικό ξεχαρβάλωμα της Ελλάδας;

·  Μια απάντηση με πολλές σημάνσεις μας
δίνει ο Μπρεχτ στο παρακάτω ποίημά του.


                                     [Μπρος στη μιζέρια]
                                                                ( μτφρ. Δημ. Τζωρτζόπουλος)

                                              Στη χώρα μας ετούτη
                                              Τα βράδια να’ ναι θλιβερά δεν πρέπει
                                              Κι ούτε ψηλά γεφύρια πάνω απ’ τα ποτάμια
                                              Κι η ώρα ακόμη ανάμεσα σε νύχτα και αυγή
                                              Κι οι ατέλειωτοι χειμώνες, όλα επικίνδυνα είναι.
                                              Μπρος στη μιζέρια
                                              Κάτι λίγο είν’ αρκετό
                                              Για να πετάξουν μακριά
                                              Οι ανθρώποι την αβάσταχτη ζωή.

                                            [Angesichts des Elends]

                                               In unserem Lande
                                               Dürfte es trübe Abende nicht geben
                                              Auch hohe Brücken über die Flüsse
                                              Selbst die Stunde zwischen Nacht und Morgen
                                              Und die ganze Winterzeit dazu, das ist gefährlich.
                                              Denn angesichts des Elends
                                              Genügt ein Weniges
                                              Und die Menschen werfen
                                              Das unerträgliche Leben fort.


3 σχόλια:

  1. Τρέχω πίσω από τη γριά θύμηση σαν μια απ’ τις πόρνες της.

    Ευτυχώς, δεν έχει απομείνει τίποτα ανθρώπινο πάνω μου.

    Σε λίγο όμως, δεν θα διακρίνω ούτε ανθρώπινα προσωπεία.

    Αναρωτιέμαι, μέχρι να φτάσω εκεί, για πόσο ακόμη θα αντέχω να μυρίζω
    κακοποιημένο σαρκίο ολόγυρα
    δίχως να ξερνάω αίμα άρνησης.

    Όχι, μέχρι το τέλος του ναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μια σημαντική διόρθωση: "...σαν μια από τις πόρνες της" (αντί του "...σαν μια απ' τις πόρνες της").

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δημ. Τζωρτζόπουλος4 Σεπτεμβρίου 2011 - 3:58 π.μ.

    Hegel: «Ως πρόσωπο, ο ίδιος άμεσα είμαι ενικό ον, δηλαδή ατομικό και μοναδικό. Τούτο σημαίνει στον περαιτέρω προσδιορισμό του κατ’ αρχήν ότι είμαι ζωντανό ον σε τούτο το οργανικό σώμα, που κατά το περιεχόμενο είναι το καθολικό, άτμητο εξωτερικό μου Dasein [=ύπαρξη], η ρεαλιστική δυνατότητα κάθε περαιτέρω προσδιορισμένου Dasein. Συγχρόνως όμως έχω, ως πρόσωπο, τη ζωή μου και το σώμα μου, μόνο στο μέτρο που τούτο είναι η βούλησή μου» (Βασικές γραμμές της φιλοσοφίας του δικαίου).

    ΑπάντησηΔιαγραφή